PDA

View Full Version : Moeder zijn zonder moeder



Mar22
1 August 2010, 09:54
Hoi allemaal,

Er waren al zoveel topics over het moederschap maar eigenlijk geen eentje over "Moeder zijn zonder je moeder".
Daarom heb ik deze gemaakt, voor meiden die erover willen kletsen met anderen of even hun verhaal kwijt willen, om te vertellen hoe ze het ervaren het moederschap zonder die belangrijke persoon in je leven.

Zal me even voorstellen, ik ben Margje en woon samen met vriendlief en de trotse mama van dochtertje Fenna.

Vorig jaar 29 september is mijn dochtertje geboren. Mijn moeder was toen al een beetje aan het kwakkelen met een griepje. Tot ze trombose kreeg in haar been, verdere onderzoeken volgden omdat ze ook dachten aan een longembolie. En die longembolie had ze, maar ze vonden ook kanker. In haar longen, al uitgezaaid naar haar botten.
Fenna was toen 2 weken oud toen we dit te horen kregen.
Vanaf dat moment was het weg met onze roze wolk en werden het dagen en weken van onzekerheden, angst en boosheid. Het ene moment ben je aan het genieten van je pasgeboren dochter en het volgende moment blijkt je moeder ongeneeslijk ziek te zijn. Want dat het ongeneeslijk was bleek uit verdere onderzoeken, 2 chemokuren later die niet aansloegen was mijn moeder uitbehandeld. Ze was toen 7 weken ziek.

Vanaf dat moment ging het ook erg snel, ze ging met de week achteruit en soms met de dag. Ik heb dingen gezien van mijn moeder die je als kind niet hoort te zien. Beetje bij beetje moest ze steeds meer inleveren.
Samen met ons heeft ze haar crematie geregeld, kaarten uitgezocht, muziek en zelfs haar eigen kist. Samen met mij heeft ze haar kleding uitgezocht. Zij had de regie in handen, wist precies wat er komen ging.

Tot ze niet meer kon, toen het leven voor haar niet meer draaglijk was en het lijden werd heeft ze besloten dat het genoeg was. Ze wilde afscheid nemen van de mensen die haar dierbaar waren. Die avond werd er gestart met palliatieve sedatie. De volgende morgen is ze in het bijzijn van ons allemaal overleden.

Nu nog is het soms niet te bevatten, en als Fenna weer iets nieuws heeft geleerd heb ik de telefoon al in mijn handen om haar te bellen..
Ik had zo graag gewild dat ze Fenna had zien opgroeien, dat ze had kunnen zien hoe ik het zou doen als moeder. Dat ik met vragen bij haar had kunnen komen....

Tinkerbell79
1 August 2010, 16:59
dikke knuffel mar!!!

Mar22
1 August 2010, 20:01
Thanks..... :)

ruthje
1 August 2010, 20:12
Oh wat vreselijk meid!
Ik wens je alle sterkte en kracht om hiermee om te leren gaan.

liefs

Bambi80
1 August 2010, 20:54
Ik weet niet hoe het is om je moeder te moeten missen. Maar helaas wel hoe het is om een vader te missen. Ik vind het erg jammer dat hij nooit opa is geweest en zijn kleinkinderen niet heeft kunnen zien.

heel veel sterkte met verwerken.

EsRe
1 August 2010, 21:24
Hoi Mar,

Klint misschien een beetje cru om het zo te zeggen, maar jouw moeder heeft nog wel even mogen proeven aan het oma zijn. Die van mij helemaal niet helaas.... ze is twee jaar geleden overleden (kanker) ze heeft zelfs mijn man niet gekend helaas. Dus ook ik (bijna) moeder zonder moeder helaas.
Gelukkig heb ik nog een hele lieve vader en schoonmoeder die het gemis van mijn moeder een heel eind goed maken. Heb alleen helaas afgelopen vrijdag te horen gekregen dat mijn vader zijn halsslagader is dichtgeslibt, en dus zitten we morgen bij de vaatchirurg... ik hoop maar dat dat allemaal goed gaat komen en dat mijn vader er over een weekje of 10 gewoon bij is, en zijn eerste kleinkind in zijn armen mag nemen..

Bambi80
1 August 2010, 22:33
vind ik inderdaad wel heel cru esre. Ik hoop dat je het niet zo lullig bedoeld als het overkomt. Je kunt het verdriet van de ene niet vergelijken met die van iemand anders. Mar....heeft wel hierdoor een verschrikkelijke tijd gehad toen haar dochter net geboren was met veel gemengde gevoelens. Leven en dood staan dan wel erg dicht bij elkaar. Maar ik had ook wel graag gewild dat mijn vader in ieder geval even zijn kleinkinderen kon zien. Hij zou berentrots zijn geweest. Maar wie weet, kijken ze inderdaad wel met ons mee....onze ouders.

Mar22
2 August 2010, 08:32
Iedereen bedankt voor jullie reacties!
Had eigenlijk nog wel meer reacties verwacht van meiden die geen moeder of vader hebben.. Lijkt in mijn omgeving zoveel voor te komen!

@Mariekepiek, ik weet zeker dat jou papa zal mee kijken en zijn kleinzoon zal zien opgroeien. Was je er na de bevalling niet veel meer mee bezig? Met zijn overlijden en gemis? Ik weet jammer genoeg ook hoe het is om een vader te moeten missen. Mijn vader is 10 jaar geleden overleden, plotseling aan een hersenbloeding. En ik was na de bevalling van mijn dochter er meer mee bezig, in de zin van "he pa kijk eens wat een mooie kleindochter, ze is vernoemnd naar je" etc etc.

@ Esre, of het nou cru is of niet het blijft altijd moeilijk en verdrietig. En het is niet te vergelijken met elkaar... Toen mijn moeder doodziek in bed lag, en ik kwam met mijn dochtertje dan fleurde ze weer even op, voelde ze de pijn minder. Maar voelde ze het verdriet juist meer. Want ze wist dat ze haar kleindochter niet zou zien opgroeien...

@ Esre, ik hoop dat alles goed gaat met je vader en zijn operatie!

Tinkerbell79
2 August 2010, 15:31
Mar, ik had ook gedacht dat er meerderen hier zouden mee schrijven. Naar mijn idee zijn er hier ook best wat meiden die hun moeder kwijt zijn, en ook hun vader.

Mar22
2 August 2010, 18:26
Ja, dacht ik ook..

Nouja wie weet het topic nog niet gevonden, of geen behoefte aan...

EsRe
2 August 2010, 18:31
[QUOTE=Mariekepiek;496518]vind ik inderdaad wel heel cru esre. Ik hoop dat je het niet zo lullig bedoeld als het overkomt. QUOTE]

Het was zeker niet lullig bedoeld, het voelde voor mij meer als een soort van jaloezie, hoe raar dat misschien ook klinkt. Omdat Mar haar moeder haar kleindochter nog heeft meegemaakt, en die van mij niet. Het was zeker niet bedoeld om te zeggen dat ze daarom minder verdrietig mag zijn....
Is altijd het rottige van een berichtje typen, dat woorden mijn gevoel soms niet zo goed onder woorden kunnen brengen...

@ Mar22; je zou inderdaad denken dat er meer dames zijn die geen moeder meer hebben, ook in mijn omgeving zie ik het veel.
Ik ben inderdaad nu meer met mijn moeder bezig dan voordat ik zwanger was, omdat ik haar graag zoveel zou willen vragen, over toen ze zwanger van mij was, en hoe dat toen was. "gelukkig" wisten ook wij dat het niet meer zolang ging duren, en daarom hebben we samen het boek "mam vertel eens" ingevuld. Weet niet of jullie het kennen, maar is een boek zonder tekst, maar alleen met vragen over dingen van vroeger enzo die je dan in kunt vullen. Mijn moeder heeft alles verteld, en ik heb geschreven omdat zij dat niet meer kon. Dus ik weet wel dingen, maar het is toch anders dat als me iets te binnen schiet ik het niet meer kan navragen. En mijn vader weet wel veel, maar die heeft het niet gevoeld hoe het was om zwanger te zijn.

Vandaag met mijn vader naar het ziekenhuis geweest. Zijn linker halsslagader blijkt voor 90% verstopt te zitten, dus echt heel slecht. Hij heeft nu een heel hoog risico op een herseninfarct, en heeft pasgeleden al een lichte tia gehad. Nu wil de arts hem al binnen twee weken opereren, dan maken ze een snee in zijn nek, maken de ader open, schrapen de vernauwing eruit en maken de boel weer dicht. Hij moet dan zo'n 3 dagen in het ziekenhuis blijven. Dus al met al best heftig, maar met die operatie moet het allemaal wel goed komen, is schijnbaar een standaard procedure. Maar heb er alle vertrouwen in dat het helemaal goed gaat komen!

Syl
2 August 2010, 19:06
Esre, dat klinkt voor mij in ieder geval niet raar, al vond ik het voor mar ook niet leuk hoe het er stond. Ik kan me ondanks dat ik de ervaring niet heb, goed voorstellen dat je iets van jaloezie voelde toen je dat las.
Sterkte met je vader! Ik hoop dat alles goedkomt met hem!

Mar22
2 August 2010, 20:17
@ Esre, kan het me wel voorstellen hoor dat je het ervaart als een soort jaloezie.. Dat boek ken ik inderdaad, maar de tijd was te kort om dat allemaal in te vullen. Alles bij elkaar is ze 9 weken ziek geweest, 2 chemokuren die niet aansloegen en met bijna 7 weken ziek zijn was ze uitbehandeld. Vanaf dat moment is het erg snel achteruit gegaan en heeft ze nog maar 2 weken geleefd. Iedere dag zag je haar meer dingen inleveren. Maar ondanks alles bleef ze sterk en wist ze ons op te beuren. Zaten we bij haar en waren we verdrietig kregen we te horen "hey hallo als jullie zo sip blijven doen dat hoeft niet want ik ben er nog"

Ik vergeet nooit meer het moment de vrijdag voor ze overleden is, toen kwam er een mevrouw langs die zodra zij het zou willen bij mijn moeder palliatieve sedatie zou starten. Fenna lag bij mijn moeder op bed, en die vrouw vroeg "Heb je nog zin in het leven?" En mijn moeder zei "kijk eens wat er voor moois bij mij ligt, natuurlijk heb ik nog zin"

EsRe
2 August 2010, 20:49
Bij ons was het anders... Mijn vader, broertje en ik hadden eigenlijk al zoiets van joh, laat het toch gaan nu, ze had alles al ondergaan, ook chemo's bestralingen, operaties en weet ik wat nog meer. Wij waren er voor haar plaatsvervangend al "klaar mee" maar mijn moeder wilde nog wel voor een laatste chemo gaan, waarvan ze eigenlijk al gezegd hadden dat het niet veel nut zou hebben.

uiteindelijk is ze aan een acuute bloeding overleden, heb ik haar nog aan de telefoon gehad dat ze weer naar het ziekenhuis moest, en een uur later belde mijn vader dat ik snel moest komen want ze was er al bijna niet meer. Heb haar toen ook niet meer kunnen spreken...

Maar goed, het onderwerp gaat over moeder zijn zonder moeder... ik denk dat ik mezelf nog wel een keer tegen ga komen als uk er straks echt is, en ik haar echt ga missen voor van die, hé hoe zit dit nou vragen... maar ik ga het allemaal rustig over me heen laten komen..

Susanna
3 August 2010, 10:05
Alle meiden hier, veel sterkte. Het lijkt me echt heel moeilijk. En dat zal het altijd blijven, ook al vindt het zijn plekje.

Een nicht van mijn man is pas ook moeder zonder moeder geworden. Toen haar moeder wist dat het gauw afgelopen zou zijn, heeft ze voor haar dochter een boekje gemaakt per week van de zwangerschap met haar ervaringen erin voor als haar dochter ooit zwanger zou zijn. Dat is nu 6 jaar later dus zo (ze is twee maanden terug bevallen), en de vader van die nicht heeft elke week van haar zwangerschap een witte roos en een bladzijde gegeven. Haar moeder was tot 27 weken gekomen, verder kon ze niet schrijven.

Je snapt, heel emotioneel allemaal, als ik het opschrijf zit ik weer met dikke tranen. Maar ik vind het wel heel mooi. Ik hield op het moment dat ik dit verhaal hoorde al een dagboek bij voor mijn dochter, en daar ga ik nu ook zeker mee door, al schrijf ik inmiddels niet meer zo vaak als toen ik nog verlof had. Haar ontwikkelingen, wat ze meemaakt, maar ook kleine dingetjes, zoals dat we 's avonds aan haar bedje staan, dat we wel eens met z'n drieën een groepsknuffel hebben etc. Ik hoop ooit zelf een trotse oma te zijn (waar héb ik het over, m'n dochter is nog niet eens één), maar mijn herinneringen liggen iig voor haar klaar.

riannetje
3 August 2010, 10:19
Ik wil ook wel reageren maar mijn vader is overleden en niet mijn moeder... Dus ik weet niet of ik dan ook mee "mag"praten? ( ben een beetje onzeker nu hahah)

Mar22
3 August 2010, 15:46
Rianne, gekke meid! Natuurlijk mag dat ! De titel van het forum komt omdat ik een boek heb die zo heet, vandaar!


Mijn moeder had gekozen voor palliatieve sedatie, dus morfine en een slaapmiddel ( = geen euthenasie ) op maandagavond was het moment dat ze er helemaal klaar mee was, haar leven werd lijden en dat wilde ze niet ( ze kon ook niks anders meer dan op bed liggen, eten ging niet meer, drinken ging bijna niet meer, lichaam was helemaal op ). Die dinsdag heeft ze afscheid genomen van al haar dierbaren ( broers, vriendinnen, wat andere naaste familie ) en die dag heeft ze samen met de arts in een poeziealbum geschreven voor Fenna.
Mijn moeder kon zelf niet meer schrijven, maar alles gezegd wat er in moest. Staan stukjes in van "ik had je zo graag willen zien opgroeien" "het is zo speciaal dat jou mama, mijn dochter nu zelf een klein meisje heeft" En dat is me ook heel dierbaar... Ik ben heel blij dat ik dat heb, voor later....

Mar22
3 August 2010, 15:47
Wilde ik nog erbij zetten:

Ze heeft zelf onder het verhaal XXX Oma Wilma geschreven

riannetje
3 August 2010, 21:32
Wow ik zit met tranen jou stukje te lezen!! Wat mooi zeg!! Ik had gisteren ineens de behoefte om "levende"beelden van mijn vader te zien omdat ik bijna niet meer weet hoe zijn stem klonk. Ik vond het fijn dat ik het gedaan heb, wat ben ik blij met mijn video camera!!
Als ik naar het kerkhof ga met Rosalie dan zeg ik dat we naar opa gaan, wil voor haar ook dat ze weet dat opa een sterretje is en dat het kerkhof niet eng is of zo.

Mar22
5 August 2010, 16:09
@ Riannetje, altijd even fijn he als je dan weer beelden etc gezien hebt! Dat heb ik met de foto's van mama, de foto's voor ze ziek werd.. Heb ook nog steeds haar nummer in mijn mobiel staan, lukt me nog niet om dat te verwijderen...

riannetje
6 August 2010, 21:11
Ik heb het nummer van mijn vader ook nog niet gewist, ik kan het ook niet.

Bambi80
6 August 2010, 22:01
Iedereen bedankt voor jullie reacties!
Had eigenlijk nog wel meer reacties verwacht van meiden die geen moeder of vader hebben.. Lijkt in mijn omgeving zoveel voor te komen!

@Mariekepiek, ik weet zeker dat jou papa zal mee kijken en zijn kleinzoon zal zien opgroeien. Was je er na de bevalling niet veel meer mee bezig? Met zijn overlijden en gemis? Ik weet jammer genoeg ook hoe het is om een vader te moeten missen. Mijn vader is 10 jaar geleden overleden, plotseling aan een hersenbloeding. En ik was na de bevalling van mijn dochter er meer mee bezig, in de zin van "he pa kijk eens wat een mooie kleindochter, ze is vernoemnd naar je" etc etc.


@ Esre, of het nou cru is of niet het blijft altijd moeilijk en verdrietig. En het is niet te vergelijken met elkaar... Toen mijn moeder doodziek in bed lag, en ik kwam met mijn dochtertje dan fleurde ze weer even op, voelde ze de pijn minder. Maar voelde ze het verdriet juist meer. Want ze wist dat ze haar kleindochter niet zou zien opgroeien...

@ Esre, ik hoop dat alles goed gaat met je vader en zijn operatie!

mijn vader is in maart 2000 overleden. Ook aan een hersenbloeding.

Ik moet eerlijk zeggen dat de scherpe kantjes er wel van af zijn. Tuurlijk denk ik regelmatig aan hem en vind ik het jammer dat ie dit niet meer mee kan maken, maar het is niet meer dagelijks dat het me bezig houdt.

Maar wat een nachtmerrie om allebei je ouders niet meer te hebben. Heel eenzaam!
Mijn angst is wel vaak, dat ik mijn moeder verlies of iemand anders. Door het plotselinge overlijden van mijn vader houdt de dood me wel erg bezig. Ik wou dat ik dat wel van me af kon zetten en net wat meer kon genieten.

Mar22
7 August 2010, 08:56
@ Mariekepiek, ook hier zijn de scherpe kantjes eraf. Ben er niet meer dagelijks mee bezig wat ik eerder wel was. Maar met speciale momenten sta je er toch meer bij stil. Morgen is het alweer 10 jaar geleden, en moet je eens kijken wat ik nu allemaal bereikt heb, huisje boompje baby baan. Hij zou apetrots op me geweest zijn..

Die angst had en heb ik ook. Vooral de angst dat ik mijn moeder zou kwijt raken, wat helaas dus gebeurd is. Dan word je nachtmerrie werkelijkheid. Dus ik ben wees, maar vind ik zo stom klinken..

EsRe
24 October 2010, 17:35
Hier toch wel erg moeilijk op dit moment....

Morgen de verjaardag van mijn moeder.
Nu heb ik hier een prachtig meisje van nog geen twee weken oud, ik had zo graag gewild dat ze hier was om Naomi mee te maken...
De tranen zitten hier al de hele week hoog.

Beebie_Wish
24 October 2010, 18:26
Hallo,

Ik reageer even heel voorzichtig want ik weet niet of ik ook mee mag ´´kletsen´´?

Want zelf leven mijn ouders nog maar mijn schoonmoeder is in mei 2007 overleden aan alvleesklier kanker, maar mijn schoonmoeder was echt als een moeder voor mij ik heb toen ik mijn vriend in juni 2004 leerde kennen in september 2004 bij mijn schoonouders ingetrokken (ivm eigen thuis situatie = lang verhaal)!! Maar ik kon het zo goed vinden met mijn schoonmoeder ze is/was echt een TOPVROUW met haar kon ik echt overal over praten en vooral mijn hart luchten, dankzij haar heb ik ook weer meer zelf vertrouwen gekregen en ook dankzij haar ben ik mezelf weer geworden en ook heb ik dankzij haar mezelf weer terug gebracht op de goede rit...Deed ontzettend veel met haar maar ook heel veel voor haar, altijd samen met haar boodschappen doen, shoppen, thee/koffie leuten enz enz ...

Op haar verjaardag in aug 2006 voelde ze zichzelf al niet helemaal fit en ze zei ´´het zal wel een buikgriepje zijn oid´´ maar eind sept was ze nog steeds zo en ze werd maar niet beterder toen maar besloten om naar de HA te gaan, die zei letterlijk en figuurlijk ´´het heerst en is een buikgriep´´ dus toen stond ze binnen 5min alweer buiten op de stoep, dus ging mijn schoonmoeder naar huis totdat ze op een gegeven moment helemaal bijna niks meer kon en ze zomaar begon flauw te vallen en geel begon te zien, dus toch weer naar de HA en die wilde haar toen nog steeds niet doorsturen naar het zknh!!!! En stond ze weer binnen 5min op de stoep buiten met nog niks, maar diezelfde dag (was toen in nov 2006) ging ze met haar man naar het zknh en die gingen scans en weet ik het allemaal doen van haar afnemen ... Maar om lang verhaal ff kort te houden pas in februari 2007 hebben ze pas echt kunnen zeggen en wisten ze wat mijn schoonmoeder had en ze gaven haar toendertijd eigenlijk meteen al op maar mijn schoonmoeder wilde nog wel ´´vechten´´ en dus kreeg ze morfine heel veel morfine maar ook moest ze naar het AMC voor zoveel x bestralingen om te kijken of het minder werd, maar helaas het was al zover gevorderd en ze ging alleen maar sneller achteruit en uiteindelijk overleed ze in mei 2007 al, terwijl ze haar vanaf februari wel 9 maand nog hadden gegeven maar in mei was het al gedaan!! Echt ik kon toen echt helemaal niet meer blij zijn en mijn wereld stortte als een baksteen in elkaar ... Zelfs mijn vriend wij hebben er nu nog altijd ontzettend veel last van ik wil ook nog wel veel over haar praten maar vriendlief is niet zo´n prater helaas hij wilt het wel maar liever ook weer niet het is allemaal nog te moeilijk voor hem!!

Geef mezelf ook vaak de schuld van was ik nou maar in 2006 al zwanger geworden (waren eind 2005 al begonnen met kinderwens) maar mijn lichaam wilde totaal niet mee werken (PCOS) want zei kan haar kleinzoon nu nooit lekker in haar armen nemen, we kunnen niet meer samen stadten/beppen en met haar kleinzoon spelen ...

Mar22
24 October 2010, 18:38
@ EsRe, kan het me goed voorstellen meid.. Er zit toch weer een speciale dag aan te komen, en je bent net moeder geworden.. Laat je gevoelens lekker gaan!
En we moeten maar blijven denken dat onze mama's ergens hier dicht bij ons zijn en onze kleine ukken toch zien opgroeien!

@ BeebieWish, natuurlijk mag jij hier ook mee kletsen! Topic was weinig actief meer, jammer genoeg!
Wat erg dat je schoonmoeder overleden is en dan ook al zo snel. Maar lieve meid je moet jezelf niet de schuld geven dat julie niet eerder aan kinderen begonnen zijn!