femmy85

gestopt met de pil in november 2011

Rate this Entry
hoi allemaal,

Na onze bruiloft in november 2011 gestopt met de pil en er is al veel gebeurd in de tussentijd.
Na een maand kreeg ik erge pijn in mijn onderbuik, na bijna een jaar van onderzoeken, pijn en nog meer pijn ben ik in december 2012 geopereerd. Na het verwijderen van mijn galblaas heb ik, tot op de dag van vandaag, geen pijn meer gehad. Wie had dat kunnen weten dat uitstralingspijn je leven zo lam kan leggen.

In januari 2012 zijn we dan echt begonnen met onze grote wens. Maand na maand een grote teleurstelling, vooral omdat iedereen om ons heen, gepland of ongepland, wel zwanger werd. Na de 5e aankondiging en de vraag van iedereen wanneer wij er aan begonnen (of waren we al bezig?) was ik het zat!

In februari van dit jaar toch maar besloten om een verwijzing te vragen voor de fertiliteitspoli. We konden gelukkig al snel terecht, gelukkig waren we al begonnen met de ovulatietesten en het bijhouden van mijn cyclus. De gyn. was onder de indruk van mijn informatie. We begonnen dus al snel met mijn onderzoeken. En jawel regelmatige cyclus, 26-27 dagen en op dag 14/15 mijn eisprong, nog even bloedprikken en alles leek goed te werken bij mij.
Wat was dat schrikken toen na de overlevingstest bleek dat het bij mijn man allemaal niet zo goed bleek te zijn.
Er bleken maar weinig levende en goed zwemmende cellen te zijn gevonden.
Hij moest dus binnen een week zijn potje in komen leveren voor verder onderzoek.
Na 2 weken wachten kregen we het slechte nieuws, hij had traag zaad en wat er was had ook niet echt de goede vorm.

2 weken geleden heeft hij opnieuw zijn potje ingeleverd, zal de uitkomst nu beter zijn? 11 juli mogen we terugkomen voor de uitslagen en het eventuele vervolg hiervan. 12 weken geleden begon de gyn al voorzichtig over iui en misschien zelfs ivf maar dat is allemaal afhankelijk van wat de uitslag is.

Ondertussen is de sfeer hier in huis te snijden, verwijten over en weer. Vooral ik ben niet te genieten (jawel ik geef het eerlijk toe) op van de zenuwen en dat constante stemmetje in mijn achterhoofd, wat als hij mij nou echt geen kind kan geven?
Mijn man is vanaf het begin duidelijk geweest, we gaan niet met donorzaad werken, of een kind van hem of geen kind.
Houd ik genoeg van hem om mijn droom op te geven? Mijn studie heb ik al voor hem opgegeven maar wat hij nu vraagt is toch echt moeilijker.
De mensen om ons heen weten niet wat er speelt, die krijgen alleen antwoord als ze vragen wanneer wij er aan beginnen.

Soms gaat het niet vanzelf en heb je wat hulp nodig.

Waarom gaat iedereen er nog steeds van uit dat het zo makkelijk gaat? Ze hebben geen idee dat het constante vragen vaak veel pijn doet en vooral wanneer ze zelf al een kind hebben rondlopen.
Labels: Geen Labels bewerken
Categories
Uncategorized

Comments