+ Reageren op discussie
Pagina 2 van 12 EersteEerste 1 2 3 4 ... LaatsteLaatste
Weergegeven resultaten: 11 t/m 20 van 117

Discussie: Nieuwe bevallingsverhalen

  1. #11
    Hoi,

    Als je meer wilt lezen, er bestaat al zon topic. Hierin staan ook mijn bevallingsverhalen, dus als je nog meer verhalen wilt lezen....
    Na pilstop: 25, 24, 24, 25, 25, Raak!!!! Onze kleine vent, wordt grote broer!!! Hij krijgt er een broertje bij!

  2. #12
    Tijger bedankt voor je verhaal, ook al zo heftig meis... jeetje.....

    Natascha bedankt voor je post, ik heb idd al wat oude verhalen gelezen, maar had dit topic 'opnieuw' geopend voor wat nieuwe verhalen en ook omdat t oude topic een beetje doodgebloed was vandaar.....
    H ❤ 10-05-2014 42wk 4030 gr
    A ❤ 01-05-2017 41.5wk 3915 gr
    ⭐nov 2012 ⭐mrt 2015

  3. #13
    Tijger1
    Guest
    Belle toch kijk ik er niet heftig op terug hoor.
    Bevallen doet gewoon pijn, dat weten we als we eraan beginnen.
    Maar je bent het echt heel snel vergeten. En ik was super snel hersteld. Zelfs van de hechtingen amper last gehad.
    En als je je ukkie in de armen hebt ben je het echt allemaal snel vergeten en weet je waar je het voor hebt gedaan.
    Mijn vriend vond het heel erg naardat hij eigenlijk niets kon doen en had er moeite mee om te zien dat ik pijn had

  4. #14
    Ik heb hetzelfde, kijk op beide ook absoluut niet heftig op terug. Nou ja, wel een heftige dag, er gebeurt vanalles natuurlijk, maar niet negatief. En zoals ik al eindigde, ik zou zo nog een bevalling doen hoor, dat zegt ook wel wat, aangezien ik tot ik zwanger werd van de eerste altijd heb geroepen dat ik wel adopteer, scheelt een bevalling, hahaha. Ik denk dat je meestal bang bent voor het onbekende, zo werkt dat bij mij iig wel, zodra ik er veel meer over wist, en via de bevalcursus precies wist hoe een bevalling gaat, welke fases er zijn, wat je kan verwachten enz was mijn angst grotendeels verdwenen.



    "There are two lasting things we could give our children: One is roots, the other is wings"

  5. #15
    Hallo dames, ik vind bevallingsverhalen ook altijd mooi om te lezen, die van de vorige staat in het andere bevallingsverhalen topic. Heel kort: toen werd ik ingeleid vanwege oplopende bloeddruk, ik had vanaf het begin persdrang, kreeg pethidine toegediend waardoor ik tussen de weeen door weg was. Uiteindelijk volledige ontsluiting na ongeveer 14 uur, na ruim een uur persen werd onze dochter geboren, met navelstreng om haar nek, dus zij had niet echt een geweldige start, ze had ook nog eens vruchtwater en bloed ingeslikt.

    Van de tweede ben ik twee weken geleden bevallen, met precies 41 weken. Ik begon al een beetje nerveus te worden, want ik wilde niet worden ingeleid, dat was eigenlijk mijn enige wens voor de bevalling, ik wilde het zelf doen! De dag voor het begon ben ik wel gestript, maar de VK gaf aan dat als dat dezelfde dag niet effect had, dat dan niet had geholpen. Lekker geslapen die nacht, en 's ochtends zag ik dat ik een deel van de slijmprop was verloren. Ik had toen ook wat krampen, maar dat had ik al wel vaker gehad, ik zocht er nog niet meteen wat achter. Dochter naar de opvang gebracht, de krampen bleven en werden wat heviger. Ik ben gaan timen, en ze kwamen al snel om de 5 minuten, maar duurden nog niet heel erg lang. Ze werden wel pijnlijker, dus ik heb mn man een berichtje gestuurd, kom toch maar naar huis, ik ga ff douchen. Voor ik goed en wel onder de douche vandaan was, was hij al thuis (recordtijd ), hij ging ook even timen en ze kwamen al om de drie minuten en ik moest ze en cht wegpuffen, hangend over ons (hoge) bed. VK gebeld, die kwam en ik had 3 cm ontsluiting. Dat ging goed! Ze kwam een uur later terug, toen was het 4 cm. De weeen werden langzaam maar zeker heftiger, ik heb afwisselend gehangen op bed en gelegen op bed. Tussendoor nog even in bad. Om 16:00 had ik 8 cm ontsluiting, kraamzorg werd gebeld, ik wilde graag thuis bevallen. Naar verwachting zou het nu toch wel snel gaan, dat laatste stukje gaat vaak hard bij een tweede. Helaas, niet bij mij. De ontsluiting stagneerde, maar ik kreeg langzaamaan wel persdrang. Uiteindelijk had ik rond 20:00 eindelijk volledige ontsluiting, maar ik mocht nog niet persen wat de baarmoedermond was op 1 plek nog niet verweekt, daar zat nog een dikke rand. Andere houdingen geprobeerd, maar helaas, niets hielp. In overleg met de gyn werd besloten dat het te lang duurde en we alsnog naar het ziekenhuis moesten gaan. De vk zei, we gaan nog 1 andere houding proberen (op handen/armen en knieen) en als de ambulance er is dan ga ik nog 1x kijken. Maar ze had weinig hoop. Ik vroeg nog, hoe moet ik dan naar beneden? Nou de trap af lopen. Ik zag mezelf al helemaal niet lopen, alles deed zo'n pijn! De ambulance kwam, en de vk ging kijken. Ik zag meteen aan haar gezicht dat het nu goed was, yes, we bleven toch thuis! Een kwartiertje persen later en onze dochter werd geboren. Toch nog thuis. Heerlijk. De pijn was uiteraard niet fijn, maar dat ik thuis mocht blijven was echt super. 3 uur na de bevalling lag ik in een schoon bed, mijn eigen bed, met dochter en man bij me. Wat wil je nog meer? Kortom, ik kijk met een heel goed gevoel terug op mijn tweede bevalling, veel positiever dan de eerste.

    Succes meiden die nog mogen, het is even doorbijten, maar het is het allemaal dubbel en dwars waard!

  6. #16
    Volwassene Marijke1981's schermafbeelding
    Geregistreerd
    24 November 2010
    Locatie
    Delft
    Berichten
    5.486
    Dan zal ik hem ook nog ff posten.

    Ik had al met 32 weken voor een deel een verweekte bmmond en weeen. Ik was opgenomen en gelukkig namen de weeen af. ik had al 2 cm ontsluiting dus volledige rust. Ik heb heel veel voorwerk gehad. Gerust 's avonds 3 uur lang iedere 10 minuten kramp. Maar goed die gingen weer weg. Na oud en nieuw en een verjaardag voelde ik ons ukkie niet meer. Ik moest naar het zkh (daar moest ik zoiezo bevallen ivm vroegtijdige weeen). In het zkh aangekomen was mijn bloeddruk van hoog naar laag. Ze begrepen het niet goed. Wel deed ons ukkie het gelukkig goed. Ondanks dat alles had ik nu 3 cm ontsluiting. Ze had me nog gestript en ze zei; je bloeddruk het gevoel en je aantal cm...je komt morgen terug we gaan je inleiden. Zo raar om te weten dat je een ukkie krijg. Dus wij alles nog gedaan in huis. Boodschappen wasjes gedraaid gestofzuigd en een wensballon opgelaten (was 2 januari dus kon nog prima vonden wij) Uiteindelijk 's avonds een rood wijntje genomen want ik was als een stuiterbal....hele nacht niet geslapen wijntje had zijn ding niet gedaan helaas. Om half 8 melden vliezen gebroken...en een uur wachten of alles zelf op gang kwam. Helaas niet dus hup aan de weeenopwekkers (gek he eerst weeenremmers...)dan ging direct lekker. Had meteen rugweeen om de 3 min. Toch maar een standje of tig hoger toen kwam ik direct in een weeenstorm terecht. Er zat werkelijk maar 15 sec tussen. Ging niet heel goed met me na een uur. Ik wilde persee geen pijnstilling....want ik moest het toch zonder kunnen,,,,,,uhh ik ben wel uiteindelijk van stag gegaan voor een ruggeprik, want dit hield ik niet vol. Na de ruggeprik kwam een soort van rust over me. Hartslag van ukkie ging niet altijd goed dus ik mocht alleen op 1 kant liggen. En ik heb een slechte heup dus dit was niet zo prettig. Uiteindelijk kwamen ze om 3 uur me blaas legen en een electrode op uk zijn hoofd aanbregen toen schrokken ze. Ik had volledige ontsluiting. Ruggeprik uit maar ik moest zogenaamd nog een uur wachten totdat ik persweeen voelde....nou nee hoor die voelde ik al alleen ik wist niet wat het was. Ik kreeg heel erg kramp in me kontbotjes..weet niet hoe ik het anders moet verwoorden. Om 4 uur kwam de verpleegster kijken en ik zei ik moet al persen. Nee dat kan nog niet dat kun je nog niet voelen...nou oke dan zal ik het wel niet goed hebben. om half 5 ja pers maar een beetje mee als je dan toch drang heb. ....nou oke het ging nog wel. Om vijf uur kon ik het niet meer houden en ik zei tegen me hubbie je haalt haar NU!!!!!. Ze waren te druk met een ander....zucht...om kwart over vijf kwam er eindelijk iemand....ik kreeg de opmerking OHJEE!!! hij was en al bijna...na 14 minuten persen was onze Vinz er. Wel geknipt want ze hartslag ging heel slecht. Hij had te lang in het geboortekanaal gelegen. Hij was ook een sterrekijker. maar goed het was helemaal perfect ons mannetje was er. Na zijn eerste huil kwamen ook onze tranen. Oh een gezond mannetje. Jee wat voel je je dan geweldig. Als of er niets is gebeurd. Nog ff hechten man dat voel je wel hoor als je geen verdoving meer hebt. Maar alles vergeet je gewoon. Ik kijk niet slecht terug op mijn bevalling. Andere zeggen wel dat het een best pittige bevalling is geweest. Maar ik doe het zo nog tien keer. Volgende keer gewoon toegeven aan de pijnstilling. Waarom niet als je niet anders kan. Ik heb daar wel van geleerd nu. Terwijl ik het liefst de volgende keer thuis wil bevallen. En wat ik ook geleerd heb, naar jezelf luisteren ook als je het nog nooit bent bevallen. Waarschijnlijk doordat ik zolang de bevalling hebt moeten tegen houden had vinz last van zijn nek wat resulteerde in een voorkeurshouding en een helm. Je weet nooit of dit anders zou zijn gegaan, maar toch een tip. Luister naar jezelf en zorg dat andere ook naar je luisteren. Zo heel verhaal. haha ff herinneringen ophalen. Weet je het is het mooiste wat ik heb mee mogen maken in mijn hele leven. En nu is iedere dag zo'n mooie dag als je uk in je armen kruipt. Ach heerlijk ik wil naar huis (ben op me werk haha)

    Succes met de bevalling het komt helemaal goed.

    Wat ben ik trots op onze knul. Wat kun je toch veel van iemand houden!


  7. #17
    Ik zal die van mij ook plaatsen

    Ik moest me melden met 38.4 weken voor de inleiding ivm hellp
    Ze hebben savond een ballon geplaatst en in de ochtend er uitgehaald want die zat niet meer goed toen hebben ze er nog een geplaatst. Rond de middag konden ze hem er uittrekken en had ik 2 cm ontsluiting daarna een pil geplaatst rond 2 uur de vliezen gebroken maar er kwamen geen weeën dus aan de opwekkers en ze bleven maar verhogen tot dat ik in een weeën storm kwam toen kreeg ik ook nog koorts om 21.00 uur ruggen prik gehad toen nog kunnen rusten kom nog maar op een zij liggen want anders viel de hardslag weg om 01.00 had ik volledige ontsluiting maar onze man was nog niet ingedaald dus weer volop de weeën opwekkers aan en 2 uur kreeg ik pijntjes in mijn billen en om 350 hield ik het niet meer om 4.05 mog ik gaan persen en meneer werd om 4.33 geboren ze hebben wel een knip gezet
    Helaas moesten wij 48 uur blijven omdat ik koorts had tijdens de bevalling ik heb na dag 1 geen last meer gehad van de hechtingen

  8. #18
    Dankzij Anna dit topic gevonden. Ik zal ook eens een poging wagen...

    Ik was dinsdag 24 september jl uitgerekend (op mijn 31e verjaardag), maar deze dag ging gelukkig gewoon voorbij. In de nacht van woensdag op donderdag verloor ik wat bloed, waarschijnlijk mijn slijmprop. Ik weet dat dit niets hoeft te betekenen dus ben gewoon gaan slapen. De volgende dag weinig last van iets, ja een wat menstruatie-achtig gevoel in mn buik. Rond etenstijd (MacDonalds is wee opwekkend haha) begonnen het echt wel krampjes te worden. Elke 20 minuten ofzo. Voorwerk dacht ik nog. Vriendlief nog gewoon gaan sporten. Toen hij tegen half 11 thuis kwam moest ik inmiddels de krampen best al een beetje wegzuchten. Ik heb hem naar bed gestuurd en ben zelf ook even in bed gaan liggen. Maar de nu best wel pijnlijke krampen kwamen inmiddels elk kwartier en slapen werd hem dus niet. In bed kon ik ze niet goed wegzuchten dus maar naar de woonkamer gegaan. De weeen volgden elkaar steeds sneller op en toen ze gemiddeld elke 4 minuten kwamen heb ik mijn vriend wakker gemaakt met het verzoek de verloskundige te bellen. Dit was rond half 5 in de nacht. Om kwart over 5 was de verloskundige er. Ze voelde eerst uitwendig; helaas, kleintje was nog steeds niet ingedaald. Toen inwendig gevoeld, bleek kleintje juist heel diep ingedaald te zijn, ze bleek uitwendig het schoudertje gevoeld te hebben (ik vraag me dus nog steeds af of mijn meisje niet al die tijd ingedaald heeft gelegen...). Ik zat op 3 cm ontsluiting, waar de vk meteen 4 cm van maakte. We werden voor de keuze gesteld, nog even thuis blijven of maar naar het ziekenhuis. We kozen ervoor om maar meteen te gaan. Overigens had ik tussen de weeen door nog praatjes voor 10. Kon ze goed wegpuffen en vond het nog niet zo zwaar. Eenmaal daar aangekomen, tegen zessen, werden mijn vliezen gebroken en zat ik op 5 a 6 cm. De weeen werden toen wel echt heftig. Ik ging nog even douchen, maar dat vond ik niks. Op een gegeven moment moest ik erg overgeven, en volgens de VK gebeurt dat wel vaker rond de 8 cm ontsluiting. Dat vooruitzicht (al bij 8 cm!) maakte dat ik het nog wel redde. Toen de VK na 1.5 uur ging voelen en vrolijk verkondigde dat ik nog steeds op 5-6 cm zat was dat dus zeer demotiverend. Het was in inmiddels half 8 in de ochtend en de VK ging even bij iemand op huisbezoek. Ik trok het intussen echt niet meer, mijn praatjes waren allang voorbij. Dus toen ze weer terug was om kwart over 8 heb ik pijnstilling gevraagd. Na even aan de CTG gelegen te hebben kreeg ik remifentanyl. Topspul! Dat is een pijnstilling die alleen de scherpe randjes wegneemt, de weeen blijven dus goed te voelen en echt nog wel pijnlijk. Maar weer goed weg te zuchten en ik kreeg weer praatjes. Toen ging het snel, na anderhalf uur zat ik op de 10 cm. Ik mocht nog niet persen want de persweeën waren nog niet sterk genoeg. Toen dit na een kwartier wel zo was, was ons meisje er na 4 persweeën. Tot zover het goede gedeelte, waar ik met een goed gevoel op terug kijk.

    Ons meisje heeft lekker bij me gelegen, laten gewogen en gecontroleerd en weer mocht ze bij me liggen. Ik zei dat ik toch wel veel vloeide, dat klopte volgens de VK (een ander, vanwege de pijnstilling mocht mijn 'eigen' vk me niet meer begeleiden) maar het was nog binnen de marges. Ik had erge naweeen, die moest ik zelfs wegzuchten. Op een gegeven moment had ik enorme persdrang en er kwam me toch een lading bloed en stolsels uit (sorry haha). Toen werd het wel menens, ik kreeg medicatie om mijn baarmoeder te laten samentrekken en zuurstof en alles. Ik voelde me trouwens prima. Toen dit later nog een keer gebeurde kwam er een gynaecoloog om een echo te maken. Mijn baarmoeder bleek schoon, er was geen restje placenta achtergebleven. Ze stonden voor een raadsel waarom ik zoveel bloed verloor. Dus helaas moest ik naar de OK, alwaar onder algehele narcose mijn baarmoeder werd leeggehaald. Dit was zo'n 2 uur na de bevalling. De narcose vond ik verschrikkelijk, zou ik nog wel wakker worden? Hoe moest mijn vriend het doen als ik er niet meer was? Toen ik weer wakker werd moest ik dan ook erg huilen. En niemand die naar me omkeek op de uitslaapkamer. Ja er kwam een verpleegster langs die een washandje op mn voorhoofd legde. Na ongeveer drie kwartier mocht ik naar mn kamer, want ik moest natuurlijk een nachtje blijven. Gelukkig mocht mijn vriend ook blijven slapen. 's Avonds en 's nachts kreeg ik een bloedtransfusie en gelukkig mocht ik de dag erna lekker naar huis met mijn meisje en vriend!



  9. #19
    Lekker bezig dames met de bevallingsverhalen, bedankt voor jullie tijd en moeite, ik heb er echt heel veel aan!!! Aan de rest van de dames: Keep them coming....
    H ❤ 10-05-2014 42wk 4030 gr
    A ❤ 01-05-2017 41.5wk 3915 gr
    ⭐nov 2012 ⭐mrt 2015

  10. #20
    Kleuter nonam's schermafbeelding
    Geregistreerd
    24 January 2011
    Locatie
    Overijssel
    Berichten
    622
    De Blije Doos 336x280
    Ook mijne maar vertellen dan haha
    Had altijd allerlei horror verhalen, dacht dat het bij mij dagen zou duren of andere problemen

    Zaterdag nacht tegen 1 uur naar bed gegaan, had nog gezellige avond met vriendlief gehad.
    Hele dag wat gerommel gehad maar dacht ach, ja weet ik veel.
    Om drie uur werd ik wakker, had het gevoel maagkrampen te hebben, voelde wat vervelend maar niet pijnlijk.
    Ben weer in slaap gevallen tot vijf uur,en werd weer wakker van krampen, nog steeds niet pijnlijk.
    Moest naar het toilet en verloor ineens mijn slijmprop. Ik dacht Huh dat is gek, zal wel niet meer lang duren nu.
    Niet lang dacht ik aan een paar dagen.
    Ben op de bank gaan zitten en voelde me steeds ongemakkelijker, was ondertussen zes uur.
    Heb mijn vriend wakker gemaakt en van de een op de andere minuut had ik zeer heftige weeën.
    Vliezen waren ook gebroken
    Weeen Kwamen om de dertig seconden en snel daarna nog sneller.
    Had rug weeën en ontzettend pijn in mijn kont, maar goed te verdragen.
    Ben maar naar boven gegaan en gaan liggen, ondertussen vriend snel vk gebelt.
    Ik schreeuwde dat ik persweeen had en hij raakte helemaal in paniek, want vk was er nog niet.
    Toen ze er was voelde ze en zei dat het hoofdje al stond en mocht persen.
    Ik dacht dat kan nooit in 1,5 uur tijd.
    Ik durfde niet te persen en toen poepte ze in het vruchtwater, moest snel met het hoofdje al tussen mjn benn naar het zh.
    Ben toen door angst om te persen ingeknipt, lag er net vijf minuten en toen was ze al geboren.
    Alles liep dus gelukkigperfect en ben in twee uur tijd bevallen.
    Ze vonden me een harde haha omdat ik mij in het zh nog rustig aan alle artsen voorstelde alsof er niks aan de hand was .
    Weet ik allemaal niks meer van.
    Weees dus niet gevreesd het kan ook heel snel gaan



    Ronde 1:27 Ronde 2: op NOD positieve test, 3 dagen later ongi geworden. VMK 32 Ronde 3:30 Ronde 4:32 Ronde 5:32 Ronde 6:32 Ronde 7: ??

+ Reageren op discussie

Regels voor berichten

  • Je mag geen nieuwe discussies starten
  • Je mag niet reageren op berichten
  • Je mag geen bijlagen versturen
  • Je mag niet je berichten bewerken