Malou schreef:Probeer er ook niet teveel mee bezig te zijn.
Ik lees nu in alles wat je schrijft dat je je er nu al heel erg over opwind, en vaak is het dan alleen maar samenloop van alle frustraties van vroeger, en de afgelopen weken naar je bloedprikken toe die je het laatste duwtje angst geven waardoor je even wegvalt.
Ik ben zelf erg bang voor naalden, als ik ze maar niet zie is het goed, dus als ik voor bloedprikken moet zeg ik gelijk: Ik ben bang voor naalden, ik wil er geen een zien, dus zeg maar wanneer ik mn ogen dicht moet doen.
En maak me er verder niet te druk om, en door die instelling te hebben en het zo te doen gaat het gelijk al een stuk beter.
En misschien is het een idee om een lekkere doek met een lekker geurtje mee te nemen als je naar de HA of t ziekenhuis moet?
Succes, snap je gevoel wel een beetje, maar niet teveel drukte maken ;-)
met 7 weken zwangerschap had ik mijn eerste afspr bij de vk mijn man ging mee en wij of ik had besloten abslouut geen bloed te laten prikken, ik was zo bang.
we hadden de vragen lijst afgewerkt en toen zijn de vk we gaan bloedprikken( ik hadmijn jas nog aan) ik zei nee jullie hebben de gevens kun je zo overnemen.
maar omdat ik een aparte bloedgroep heb en meerdere mks heb gehad was het echt nodig om even mijn bloed te controleren op anti stoffen.. ze vroeg toen netjes of ik wilde wachten tot na de echo, dat dat ik het kindje had gezien (met 9 weken) maar ik zei ik twijfel nu is mijn man er bij en anders loop ik nog 2 weken te zenuweeen
uiteindelijk mijn jas uitgedaan en gevraagt of de band die je om je arm krijgt niet zo strak mocht, en 3 buisje werden er afgenomen ben niet flauw gevallen en heb geen kick geveven , wel overgeven daarna van de spanning. EN nu moet ik zelfs op controles in het ziekenhuis omdat ik nu al 15 weken zwanger ben van een tweeling!! deze keer is alles goed gegaan(ook met bloedprikken) dus de volgende keer denk ik daar aan