Zet gelijk even mijn verhaal hier neer, weet even nieit waar ik het anders kwijt kan. aangezien ik er tussen in zit.....
Sinds half 2006 zijn mijn man en ik bezig met zwanger worden en het wil dus niet lukken.
Nu zijn we beiden redelijk rustig aangelegd, wat een hoop scheelt.
Maar na een jaar toch maar is naar ome dokter en doorverwezen naar de gyn.
Flikse problemen op werk gekregen omdat ik vrij wilde en niet kreeg want het was niet werkgerelateerd....
Afijn, dikke mot en na een onderzoek die best pijn deed toch naar werk gegaan en toen kwam mijn baas erachter dat het best serieus was en mocht ik naar huis (heb nog steeds een hekel aan hem, maar zie hem nu niet zo vaak meer)
Alles was goed, vrije doorgang etc, dus maar weer verder proberen.
Ondertussen van werk veranderd, wat nogal hectich was, en ondertussen ziek geworden. Niet echt dat je nu zegt ideaal.
Ziek blijf ik, kom ik nooit meer vanaf, dus een flinke klap en hup, aan de medicijnen.
Ineens kwam ook de keiharde realiteit dat ik met deze medicijnen niet zwanger mocht worden ivm 80 % kans op een kind met grote afwijkingen.
Mijn man ik hebben altijd gezegd dat we wel zouden zien of we zwanger zouden worden of niet, maar nu "moest" er echt een keuze gemaakt worden.
We hebben besloten dat ik zou stoppen met de medicijnen en dat we de mmm in zouden gaan.
Dit is afgelopen augustus besloten en gestopt met de medicijnen. minimaal een maand wachten om te zorgen dat de medicijnen uit mijn systeem waren en naar de gyn.
Zo zijn we de IUIgang ingestuurden hebben nu 4 behandelingen achter de rug.
De ene helft van mijn eierstokken zijn trager dan de ander ehelft zijn we achter gekomen, ovulatie zit een 8 dagen verschil tussen.
We hebben nu de eerste IUI gehad met puregon en pregnyl de eerste drie alleen pregnyl.
ondertussen zijn we 10 dagen na IUI en ben me toch sjacho, heb gespannen borsten, voel me 's ochtends totaal neit lekker en heb dan ook totaal geen zin om mijn nest uit te komen. maar ja, zal toch moeten werken (man is werkloos) Tevens ben ik heeel erg moe.
En net had ik licht bloedverlies bevonden.
Tja, en dan ga je zoeken, en kwam ik uit op innestelingsbloeding..... ik zou nu nog een dag of 5 moeten voor mijn periode. en zo kwam ik ook hier terecht.
Een verwarrende situatie, Ben er eigenlijk vanuit gegaan dat de IUI niks zou worden en dat we door zouden gaan voor de IVF.
En nu dan dit.
Gelukkig heb ik zelf geen last van het sjacho zijn, mijn man alleen des te meer.
Een verwarrende periode breekt nu aan, een week vol zenuwen, en me erg druk maken.
Al met al een heel verhaal.