Deesje schreef:Bedankt voor jullie berichtjes, erg fijn om te lezen.
Ja ik heb de data in mijn agenda geschreven maar weet niet of ik daar zo blij van wordt.
maar aan de andere kant moet je ook wel weten wanneer je ovulatie is, 24 uur vruchtbaarheidstijd is zo voorbij en '
aangezien wij beiden een druk leven hebben moet je haast wel plannen. en ik maar altijd romantisch denken dat alles vanzelf gaat
zoals het klinkt bij vriendinnen, 'ja we waren meteen zwanger terwijl we er niet mee bezig waren' mmmhhh
Misschien kan ik je hierbij een beetje geruststellen: je ei is misschien maar 24 uur vruchtbaar, maar dat betekent niet dat je alleen in die 24 uur zwanger kan raken! Zijn zaad blijft namelijk 48-72 uur springlevend, soms zelfs tot acht dagen.
Als je drie dagen voor je ovulatie seks hebt, kun je dus nog steeds zwanger raken. En ook als je tot pakweg een uur of twintig ná je ovulatie seks hebt, het zijn namelijk alleen de langzaamste zaadcellen die er twaalf uur over doen om de eicel te bereiken. Een
window of opportunity van een dag of vier, vijf (dat is als je niet gokt op extra sterk zaad) moet toch beter klinken dan 24 uur per vier weken.
Vaak genoeg denk ik, ach we zien wel maar mijn onbewuste is het daar geloof ik niet mee eens aangezien ik elke keer
weer met mijn gedachte duik in het wat en hoe.
wat denken jullie zou het echt veel effect hebben op het zwanger worden zoveel nadenken? straks wordt ik echt nooit zwanger
en is het mijn eigen schuld :(
Nu zit je jezelf echt gek te maken met schuldgevoel over hoe gek je jezelf maakt. Ik begrijp het wel (als je begint wil je het ineens zóóó graag, en wel nú!) maar bedenk wel: je doet dit vooral jezélf aan.
Ik wil niet beweren dat zwanger raken altijd en voor iedereen zomaar vanzelf gaat. Maar er zijn ook vrouwen die in tijden van grote stress gewoon zwanger raken, anders waren we al lang uitgestorven. En dan bedoel ik échte stress, vrezen voor hun leven of niet weten of ze hun kind wel zullen kunnen voeden. Niet zoals wij die ons afvragen of we er wel 'klaar voor zijn' om een kind op te voeden in een comfortabel huis, van alle gemakken voorzien en in een land met één van de beste gezondheidssystemen van de wereld.
Zonder jouw stress te willen bagatelliseren: 'heel graag willen', 'ermee bezig zijn' en 'bang zijn voor het onbekende' waarvan je rationeel best weet dat je het net zo goed kan als al die andere vrouwen, zal je echt niet op zich tegenhouden om zwanger te raken. Nee, stress is niet heel bevordelijk voor een zwangerschap, maar maakt het niet onmogelijk. En als je gaat stressen over de invloed van je stress, maak je het alleen maar erger.
Zou het misschien een idee zijn om een maandje (of twee) pauze te nemen? Niet te letten op je ovulatie, gewoon te leven alsof je niet zwanger probeert te raken? (Afgezien van foliumzuur dan, die gewoon blijven innemen!) Niets te plannen, niet te letten op je ovulatie, en seks te hebben als je zin hebt zonder te denken "maar als we nu seks hebben zijn we te vroeg/te laat"?
Want bedenk maar: wat is het ergste dat er dan kan gebeuren? Dat je één maand later zwanger raakt? Is dat het eind van de wereld? Natuurlijk roept je gevoel nu meteen 'ja!', maar is het ook echt zo?
En wat ook nog kan gebeuren: dat je zomaar wel zwanger wordt. Want weet je wat het gekke is? Als jij echt zin hebt in seks, kunnen zijn zaadcellen beter omhoog zwemmen in het vocht dat je produceert. En als hij echt zin heeft, produceert hij meer zaad.