Zeker herken ik dit. Alleen had ik dit dus met een 3e kindje. Ik wou zo graag nog een wondertje om ons gezin compleet te maken. Mijn man dacht daar zeker anders over. Ander half jaar heb ik hem aan zijn hoofd gezeurd hier over tot ruzie toe en uiteindelijk heb ik hem ook belooft er niet meer over te beginnen. Dit was echt heel moeilijk want ik dacht er wel 10 keer per dag aan. Een paar maanden later had mijn man een leuk cadeautje voor mijn verjaardag wat hij alleen lastig kon inpakken.... en nu gaan we dus voor ons derde wondertje.
Ik kan uit ervaring zeggen dat het gevoel en de wens bij een derde net zo erg kan zijn als bij de eerste.
Mijn tip dus, gun je man even zijn rust om aan het idee te wennen. Misschien komt hij dan wel naar jou toe als hij alles rustig op een rijtje heeft kunnen zetten.

Hi Elizabeth, wat rot dat jij zoooooo graag wilt en hij niet....Hoe oud zijn jullie als ik vragen mag? Hoe lang heb je de wens al voor een kind en heb je het gevoel dat de familie ook vragen heeft met betrekking tot kids?
ikzelf wil bijvoorbeeld met heel mijn hart trouwen en denk er 252357441 keer per dag aan ofzo maar DAT wil mijn vriend nog niet, tewijl wij toch bijna 7 jaar samen zijn das voor mij dus weer erg moeilijk :| maar ja mijn vriend wilde erg graag een kindje met mij en hij zegt dat trouwen vanzelf komt maar dat hij er nu nog niet aan toe is. nu krijgen we een kind en ik ben wel blij, al had ik liever eerst getrouwd of al getrouwd geweest.....maar zo zie je maar dat wat de een wilt de ander weer graag wilt/ heeft en andersom.
Ik hoop dat hij heeeeel snel van hart veranderd zoals ik dat hoop met mijn vriend wat trouwen betreft. pas dan zal mijn geluk helemaal compleet zijn.....
succes ermee !

He Elizabeth, ik zou ook graag willen weten hoe oud jullie zijn??
En wat geeft hij als reden op dat hij het nu (nog) niet wil??
Gelukkig zaten mijn vriend wel op 1 lijn, maar hebben wij het er wel 1,5 jaar tot 2 jaar geleden er al over en hebben toen besloten tot het einde van mijn vriend zijn opleiding te wachten, dat was toen ook 2 jaar, als het toen aan mij lag hadden we toen aan begonnen, maar met deze reden en het idee dat we er dit jaar voor zouden gaan kon ik mezelf wel tevreden houden.
Dus wie weet als je er nog 1 keer goed over praat, redenen bespreekt, en een toekomst plannetje kun je wat rust vinden?

hoi elizabeth!

hier ook een!!! ik wil ook erg graag!! ik lees toevallig je topic omdat ik ook net een topic gezet heb omdat ik al 11 dagen overtijd ben maar nog steeds niet ongi....waarschijnlijk omdat ik graag zwanger wil worden en dat mijn lichaam daar op reageert ofzo!!
we hadden laatst n klein ongelukje dus vandaar dat er een kleine kans is,maar dat ga je dan ook gelijk denken als je graag zwanger wilt worden..

mijn vriend wil ook nog niet en we hebben er regelmatig "ruzie" over...ruzie is natuurlijk een groot woord maar hij word er gek van als ik er steeds over begin...natuurlijk ook wel logisch want ik zou ook gek worden als iemand om iets zou zeuren terwijl ik niet zou willen...
maar ik begrijp je helemaal...ik heb die wens al vanaf mijn 20e ofzo! natuurlijk wel wetend dat ik dat nog iets te jong vond maar nu vind ik het wel voort kunnen maar hij wil helaas nog "carierre" maken en alles moet beter zijn zeg maar....

ik ben wel alvast met de pil gestopt...dat was de eerste stap voor mij. dit heb ik natuurlijk wel met hem overlegd en hij vond dit niet erg!...dan ben ik alvast ontpilt en nu hoef ik dus maar te wachten wanneer hij er klaar voor is...

als je vragen hebt of ook iets kwijt wilt dan vraag maar raak!

liefs zonnetje

nou ontpilt ben je binnen een maand of 7 dus hoop voor jou dat hij er dan inderdaad aan toe is...

wat is zijn antwoord dan dat hij nog niet wilt?
de mijne is denk ik ook een beetje bang dat hij dan "niks" meer makkelijker dingen kan doen...zoals uit eten, meer op vakantie als 1 keer enz...is natuurlijk wel ook minder makkelijk maar toch blijf en moet je dingen gewoon blijven doen vind ik toch?!

Hoi allemaal

Ik herken dit gevoel zoooo goed
Ik was er veel eerder mee bezig dan mijn vriend. In eerste instantie was het gevoel bij mij nog niet zo heftig, maar uiteindelijk werd het steeds erger en kon er inderdaad ook heel erg kwaad om worden...Zeker omdat mijn vriend er alleen "nog geen zin in had" GRRRR 😈

Uiteindelijk vertelde mijn vriend mij in dec dat hij er in 2010 wat meer over zou nadenken en toen heb ik ook gezegd dat de bal bij hem ligt en ik wel hoor wanneer hij er klaar voor is.

Sinds toen heb ik het er bijna niet meer over gehad en 20 maart vertelde hij mij dat hij toch wel graag een kindje wilde en dat ik mocht stoppen met de pil....

Dit was uiteindelijk veeeeel eerder dan ik gehoopt had...

Soms wil het dus juist helpen om het gewoon even te laten rusten... Al weet ik maar al te goed dat DAT juist zo moeilijk is.
Ik hoop dat jullie mannen ook snel overstag zullen gaan....

hoi patries!

dat is ook zeker zo....je moet er ook niet te veel over hebben,maar dat hou ik meestal maar n paar maandjes vol! en zeker omdat al zijn vrienden allemaal al kinderen hebben en nu aan mijn vrienden kant gaat het ook beginnen...en dat is dan soms zo moeilijk om te negeren dat ik er dan weer over begin...
hij heeft nu ook toegegeven dat hij ook over n jaartje wil gaan kijken om te beginnen...maar dat klinkt nog zo ver weg...terwijl een jaar harstikke snel gaat 😃

maar t is altijd fijn om met lotgenoten er over te praten want tegen je vent mag je niet te veel zeuren maar hier op het forum wel haha 😂

Ik heb in exact deze situatie gezeten met mijn exman!
Werd er gek van en heb uiteindelijk ook de afspraak gemaakt om mijn mond te houden tot hij er klaar voor was, dat moment kwam ruim een half jaar later.
Maar uiteindelijk zat er bijna 3 jaar verschil tussen mijn moment en dat van hem en dat is gewoon heel moeilijk.
Ik wil je heel veel sterkte toe wensen!

haha ik heb ditzelfde maar dan met trouwen,dus ik heb het er al heeeel lang niet meer over, dus ik hoop op een snel aanzoek en nu helemaal hahah :mrgreen:

Monalisa schreef:haha ik heb ditzelfde maar dan met trouwen,dus ik heb het er al heeeel lang niet meer over, dus ik hoop op een snel aanzoek en nu helemaal hahah :mrgreen:

Haha zo wil ik dus ook erg graag trouwen maar m'n vriend niet!
Maar hij weet dat en daar zeur ik niet over want dat vind ik minder belangrijk als zwanger worden haha;)

Wij wouden eerst beide geen kinderen...Toen is hij op zijn knie gegaan en waren we druk bezig onze trouwdag te regelen.Hadden het zelfs over "een knoopje" gehad wat hij (ergens) na de bruiloft zou doen.
Toen kwam het bij mij... :oops: toch een kinderwensje.....
Heb het hem verteld en hij was er wel een beetje van geschrokken. "maar dat was toch niet wat je wou" zei hij en "ik ben nu wel in de war hoor" Heb hem verteld dat ik toch het gevoel had gekregen dat een kindje ons "gezinnetje" (wij 2 en alle dieren) compleet zou maken. Daarna zei ik dat ik graag een kindje van hém wilde en toen was hij al om 😂
Helaas nu 2 x een miskraam gehad. Maar nu de kinderwens er is, begrijp ik het pas hoe dat écht voelt.

chocola schreef:Wij wouden eerst beide geen kinderen...Toen is hij op zijn knie gegaan en waren we druk bezig onze trouwdag te regelen.Hadden het zelfs over "een knoopje" gehad wat hij (ergens) na de bruiloft zou doen.
Toen kwam het bij mij... :oops: toch een kinderwensje.....
Heb het hem verteld en hij was er wel een beetje van geschrokken. "maar dat was toch niet wat je wou" zei hij en "ik ben nu wel in de war hoor" Heb hem verteld dat ik toch het gevoel had gekregen dat een kindje ons "gezinnetje" (wij 2 en alle dieren) compleet zou maken. Daarna zei ik dat ik graag een kindje van hém wilde en toen was hij al om 😂
Helaas nu 2 x een miskraam gehad. Maar nu de kinderwens er is, begrijp ik het pas hoe dat écht voelt.

Vervelend voor je die miskramen! Maar geef niet op! Je kunt zwanger worden dus het komt vanzelf wel goed. En ik weet zeker dat een baby'tje jullie gezinnetje compleet gaat maken.

Wij hebben een hond en dat is ook n soort van kind en hoort ook tot ons gezinnetje, maar toch hoop ik gauw op echt eenbabytje haha! Ik wacht geduldig af tot vriendlief wil....

Zonnetje84 schreef:Vervelend voor je die miskramen! Maar geef niet op! Je kunt zwanger worden dus het komt vanzelf wel goed. En ik weet zeker dat een baby'tje jullie gezinnetje compleet gaat maken.

Wij hebben een hond en dat is ook n soort van kind en hoort ook tot ons gezinnetje, maar toch hoop ik gauw op echt eenbabytje haha! Ik wacht geduldig af tot vriendlief wil....

Dank je.
Nee, we geven niet op. Zo kijken wij er ook tegenaan, dat we blijkbaar snel zwanger kunnen worden.
Helaas een grote myoom in mijn buik (gelukkig niet in de baarmoeder), maar die gaan ze er mogen uithalen.. (spannend) Daarna gaan we het weer proberen.

Begrijp wat je bedoeld met dat een jaar lang duurt- duurt het ook als je iets echt graag wilt.
Het is ook zo jammer dat je niet vooraf kan weten hoe lang het gaat duren voordat je daadwerkelijk zwanger bent (en blijft 😉 ) , zodat je er "op tijd" mee kan beginnen.
De klok lijkt gewoon heel hard te tikken als je die wens eenmaal hebt :oops:

Nou heel veel succes dan! Zeker spannend. Maar was dat ook de redenen van de miskramen? Want dan is het misschien wel een oorzaak en een grote kans dat het d volgende keer daardoor niet mis kan gaan of niet?

De tijd tikt zeker voorbij! Ik ben 26 en nog jong maar m'n moeder heeft ook veel miskramen gehad en werd moeilijk zwanger, dus soms ben ik bang dat ik dat straks ook krijg! Want je weet nooit of zo iets erfelijk kan zijn. m'n moeder heeft er dus uiteindelijk 10 jaar over gedaan. En daarom wil ik dus op tijd beginnen. En eer dat we n jaar verder zijn ben ik al 27, dan beginnen en hopen dat t lukt! Dus toch wel tgen de 30 als t niet gelijk lukt en dat vind ik wel jammer. Maar je moet er natuurlijk allebei achter staan.... Dus ik wacht nog maar ongeduldig af haha!

Oh meiden wat herkenbaar die mannen die niet willen. Soms denk ik dat mannen een beetje bang zijn voor de verantwoordelijkheid die erbij komt kijken. Maar als de baby er eenmaal is veranderen die mannen zooooo snel.

Mijn man wilde dus ook eerst niet, heb ook echt flinke ruzies met hem toen gehad. Op een gegeven moment heb ik het gevoel een beetje weggestopt. En zo op een dag kwam hij bij mij en zij dat hij wilde dat ik de laatste strip op zou maken en geen nieuwe zou gaan halen. En toen kwamen de 4 langste maanden van mijn leven hahahah. En toen kreeg ik een pos zwangerschaps test. Onze dochter is nu 2 en in oktober verwachten wij ons tweede kindje....

Zonnetje84 schreef:Nou heel veel succes dan! Zeker spannend. Maar was dat ook de redenen van de miskramen? Want dan is het misschien wel een oorzaak en een grote kans dat het d volgende keer daardoor niet mis kan gaan of niet?

De tijd tikt zeker voorbij! Ik ben 26 en nog jong maar m'n moeder heeft ook veel miskramen gehad en werd moeilijk zwanger, dus soms ben ik bang dat ik dat straks ook krijg! Want je weet nooit of zo iets erfelijk kan zijn. m'n moeder heeft er dus uiteindelijk 10 jaar over gedaan. En daarom wil ik dus op tijd beginnen. En eer dat we n jaar verder zijn ben ik al 27, dan beginnen en hopen dat t lukt! Dus toch wel tgen de 30 als t niet gelijk lukt en dat vind ik wel jammer. Maar je moet er natuurlijk allebei achter staan.... Dus ik wacht nog maar ongeduldig af haha!

Nou, ik heb de operatie achter de rug en kan alweer wat strompelen 😃
Viel wel een beetje tegen, maar dat kwam door "mijn" ME (door de krachtloosheid niet scherp kunnen zien,duizelig en echt rillen in bed) en niet door de "operatie-pijn" ofzo. Na 2 nachten ging het al beter en wou ik naar huis.

Ik begrijp wel wat je bedoeld met de tijd die voorbij gaat. Denk dat iedereen dat wel heeft, want iedereen kent denk ik wel iemand waarbij het minder "snel" verliep of lees je via deze site .Het verhaal van je moeder hoeft echt niet van belang te zijn voor jullie zwangerschap. Die van mij heeft nooit een miskraam gehad..en mijn schoonmoeder heeft echt jaren moeten wachten om zwanger te mogen worden..
Ik ben net alweer 33 geworden :shock: Mijn man is 5 jaar jonger 😂
Moet nu na de operatie 3 a 4 maanden wachten met zwanger worden, had de dokter gezegd. :|
Gelukkig heeft je vriend wel een kinderwens, ookal heeft hij iets meer tijd nodig.

Waarom ik miskramen heb gehad is niet duidelijk. Kans dat het door de myoom is gekomen is klein zeggen ze, maar volgens mij weten ze maar weinig af van die myomen. gynecologen hebben er ook niet dezelfde mening over. Ik heb zelf het gevoel dat het wel eens een grote rol heeft kunnen spelen... Ben iig blij dat hij nu weg is.

chocola schreef:

Zonnetje84 schreef:Nou heel veel succes dan! Zeker spannend. Maar was dat ook de redenen van de miskramen? Want dan is het misschien wel een oorzaak en een grote kans dat het d volgende keer daardoor niet mis kan gaan of niet?

De tijd tikt zeker voorbij! Ik ben 26 en nog jong maar m'n moeder heeft ook veel miskramen gehad en werd moeilijk zwanger, dus soms ben ik bang dat ik dat straks ook krijg! Want je weet nooit of zo iets erfelijk kan zijn. m'n moeder heeft er dus uiteindelijk 10 jaar over gedaan. En daarom wil ik dus op tijd beginnen. En eer dat we n jaar verder zijn ben ik al 27, dan beginnen en hopen dat t lukt! Dus toch wel tgen de 30 als t niet gelijk lukt en dat vind ik wel jammer. Maar je moet er natuurlijk allebei achter staan.... Dus ik wacht nog maar ongeduldig af haha!

Nou, ik heb de operatie achter de rug en kan alweer wat strompelen 😃
Viel wel een beetje tegen, maar dat kwam door "mijn" ME (door de krachtloosheid niet scherp kunnen zien,duizelig en echt rillen in bed) en niet door de "operatie-pijn" ofzo. Na 2 nachten ging het al beter en wou ik naar huis.

Ik begrijp wel wat je bedoeld met de tijd die voorbij gaat. Denk dat iedereen dat wel heeft, want iedereen kent denk ik wel iemand waarbij het minder "snel" verliep of lees je via deze site .Het verhaal van je moeder hoeft echt niet van belang te zijn voor jullie zwangerschap. Die van mij heeft nooit een miskraam gehad..en mijn schoonmoeder heeft echt jaren moeten wachten om zwanger te mogen worden..
Ik ben net alweer 33 geworden :shock: Mijn man is 5 jaar jonger 😂
Moet nu na de operatie 3 a 4 maanden wachten met zwanger worden, had de dokter gezegd. :|
Gelukkig heeft je vriend wel een kinderwens, ookal heeft hij iets meer tijd nodig.

Waarom ik miskramen heb gehad is niet duidelijk. Kans dat het door de myoom is gekomen is klein zeggen ze, maar volgens mij weten ze maar weinig af van die myomen. gynecologen hebben er ook niet dezelfde mening over. Ik heb zelf het gevoel dat het wel eens een grote rol heeft kunnen spelen... Ben iig blij dat hij nu weg is.

gelukkig dat alles is goed gegaan verders!
Mijn vriend is 7 jaar ouder! Haha dus voor hem vind ik zo wie zo dat hij er de leeftijd voor heeft. Maar t komt allemaal vanzelf en ik wacht op de grote dag af als hij er aan toe is! 😊
veel succes nog en veel geluk over 4 maanden!

Zonnetje84 schreef:gelukkig dat alles is goed gegaan verders!
Mijn vriend is 7 jaar ouder! Haha dus voor hem vind ik zo wie zo dat hij er de leeftijd voor heeft. Maar t komt allemaal vanzelf en ik wacht op de grote dag af als hij er aan toe is! 😊
veel succes nog en veel geluk over 4 maanden!

haha, dan moet hij idd de leeftijd wel hebben ja. Tussen de oren misschien wat jonger, hihi 😉
Bedankt en hopelijk komt je "grote dag" snel 8-)

Leuk die verhalen te lezen van mannen die niet willen.
Hier was het echt andersom, ik wilde persé niet.
Ik heb genoeg aan mn honden en de trainingen, wedstrijden en een nestje wat we af en toe fokken. Deze dingen wil ik ook absoluut blijven doen als er een kind is. En niet in mindere mate.
Afgelopen oktober is mn schoonmoeder overleden en allebei vonden we het jammer dat ze geen oma is geworden. Dat wilde ze errug graag. We hebben toen lang gepraat, hij wilde altijd al wel, maar ik wil me honden dus niet opgeven.
Samen zijn we eruit gekomen, ik blijf met de honden bezig, inclusief wedstrijden, trainingen etc. Alleen als er wedstrijden zijn en hij heeft storingsdienst, dan ga ik dus niet of we vragen opa/oma.

De honden zijn ook echt van mij, hij laat ze alleen uit als ik ziek ben ofzo, maar doet er verders niks mee. Dat uitlaten zal ook 1 of 2x per maand zijn.