Hertogin schreef:Je moet doen waar jij en je partner je goed bij voelen en wat financieel haalbaar is.
Vrouwen en mannen die voltijds thuis zijn of een deeltijdbaan hebben, lopen kans bij uit elkaar gaan er bekaaid vanaf te komen (weinig geld, geen carrière en nauwelijks pensioen). Alimentatie wordt niet altijd betaald en houdt ook een keer op.
Vrouwen en mannen die veel werken zien hun kinderen minder vaak en maken minder mee. Bovendien is er meer gestress (ziek kind van kinderdagverblijf ophalen, reistijd) om overal op tijd te zijn, hun werk goed te doen, alles te combineren (huishouden gaat ook door).
Ikzelf zou van 5 naar 4 dagen gaan. Thuis zouden de muren op mij afkomen, maar één dag in de week echt samen met je kind zijn lijkt mij fantastisch.
Wanneer ik aan een kindje begin ga ik niet denken dat mijn man en ik uit elkaar gaan. Ik snap dat je nu gaat zeggen dat dat altijd kan en dan moet ik ja zeggen, maar dat is nu niet meteen waar ik rekening mee ga en wil houden wanneer ik beslis minder te gaan werken.
Je schrijft "een dag in de week...lijkt me fantastisch". Ik schrik hier een beetje van moet ik zeggen. Ik vind een dag maar zo weinig!!! Ik ben (bij elkaar opgeteld) 4 volle dagen alleen met mijn dochter en moet er niet aan denken dat dit een minuut minder zou zijn. Ik vind het enorm lastig om haar weg te brengen naar mijn schoonouders. Als ik de lotto zou winnen zou ik iedere dag bij haar willen zijn. Voordat ik mijn dochter had, zei ik altijd dat ik sowieso altijd zou blijven werken en ik vind dat ook leuk, nog steeds hoor. Maar sinds ik Mik heb....nee zou zo mijn werk opzeggen om bij haar te kunnen zijn, ik vind het veel te leuk!
Maar zoals je zegt en ook Patricia zegt, ieder zijn eigen he 😉