hoi second baby,
ik heb sterk getwijfeld of ik hierop zou reageren of niet want ik schaam me hier wel heel erg voor, maar ik wou je even laten weten dat je niet alleen bent met dit probleem. Helaas herken ik dit maar al te goed. Ik heb lange periodes gehad dat ik echt veel te weinig at, hoogstens een appel en een glas melk per dag (zo'n 6 jaar geleden - 19 jaar - begonnen). Pas toen mijn cyclus er heel onregelmatig begon door te worden, ben ik toen wat wakker geschud want ik wou in de toekomst natuurlijk wel kinderen, wou niet dat dit een invloed op mijn vruchtbaarheid had. Ik ben toen wel weer meer beginnen eten, maar normale eethoeveelheden ben ik nooit meer gaan aanhouden. En alles dat ik at wou ik er ook afsporten, ging dan ook dagelijks 10km gaan lopen per dag, maar moest er toen van de dokter mee ophouden wegens heupproblemen (waar ik inmiddels aan geopereerd ben maar nog steeds last van heb). Helaas ben ik toen ook boulimie gaan ontwikkelen, want ik kon er echt niet mee leven dat de kilo's erbij kwamen. Dit is nu al meer dan 2 jaar geleden. Tijdens de zwangerschap heb ik mezelf ook vrij goed kunnen houden, eigenlijk al vanaf ik stopte met de pil ben ik daar echt tegen gaan vechten. In de twee maand tussen het stoppen met de pil en de zwangerschap van lucas ben ik dan ook meteen 8kg bijgekomen, puur door eindelijk eens wat gezonder te gaan eten. Tijdens de zwangerschap vlogen de kilo's er ook snel aan, op 28 weken was ik al 11kg bijgekomen. Toen de gynaecoloog me zonder verpinken zei dat ik op dieet moest want dat ik blijkbaar gewoon veel te veel at - anders kom je zoveel niet bij - ben ik echt in tranen buitengegaan en had ik me sinds lange tijd zo slecht niet meer gevoeld. En dat terwijl ik ondanks de kilo's wel trots was dat ik dit al zolang had kunnen volhouden voor mijn kindje. Uiteindelijk wel heel streng op mijn eten gaan letten, absoluut geen zoetigheid of frisdrank of dergelijke meer, en toen zelfs 2kg afgevallen om op 38 weken uiteindelijk +12kg te zijn. Die kilo's ben ik intussen alweer kwijt ben....maar (en ik schaam me daar echt voor) niet altijd op de juiste manier. De ommekeer is voor mij die commentaar van mijn gynaecoloog geweest, dat heeft me toen echt een klop gegeven waardoor ik weer helemaal gaan hervallen ben, hoewel het nu stukken beter gaat dan voor de zwangerschap, maar ik ben er nog lang niet. Hoe hard ik ook probeer, het blijft gewoon moeilijk...
Ik vind het eigenlijk echt belachelijk van mezelf, want ik wil dit helemaal niet en heb het eigenlijk ook niet nodig, want hoewel ik ook niet mager ben, ben ik ook echt niet te dik, maar gewoon netjes slank, dat besef ik wel, maar toch voel ik me dan telkens zo slecht als ik ietsjes 'te veel' gegeten heb (of wat ik dan weer denk dat teveel is).
Ik heb een tijdlang op het punt gestaan om naar de HA te gaan en over mijn probleem te vertellen. Ik denk dat als ik een soort dieet volg waar ik me in kan vinden, ik hier wel snel uit raak hoor, maar de stap om dit te gaan bespreken is me gewoon te groot, heb er telkens weer angst voor en denk telkens weer dat ik het wel zelf kan. Dan pin ik een datum vast voor mezelf waarop ik ga beginnen met echt alleen heel gezond te gaan eten, maar dan is die datum daar en dan pin je gewoon weer een nieuwe datum vast....zucht....