wendee schreef:Hallo allemaal,
Na lange tijd te hebben getwijfeld of ik me wel of niet zou aanmelden voor een forum heb ik uiteindelijk de stoute schoenen toch maar aangetrokken.
Ik zal even in het kort vertellen waar ik nu sta:
In september 2006 ben ik getrouwd en in november van dat jaar ben ik gestopt met de pil. De eerste 3 maanden had ik een regelmatige menstruatie (uitwerking van de pil????). Om vervolgens vanaf maart 2007 niks meer te hebben... Ik werd er gek van. Test na test, want stel je voor dat ik toch stiekem zwanger zou zijn, maar helaas allemaal negatief. Uiteindelijk ben ik in september 2007 in het ziekenhuis terecht gekomen. Na enkele testen te hebben gekregen werd mij in februari van dit jaar verteld dat ik wrs PCOS had. Ik moest en zou 3 (!) kilo afvallen en dan 6 maanden wachten. De gyneacoloog was namelijk in de veronderstelling dat dit mijn HELE probleem zou oplossen. Daarnaast was ik net 30 en volgens hem zou ik nog de tijd van de wereld hebben om zwanger te raken... :shock:
Ik ben zeer kwaad op hem geweest: wie is hij wel niet om te bepalen wanneer ik een kind zou kunnen krijgen...
Uiteindelijk in oktober terug gegaan, naar een andere gyneacoloog (gelukkig!). Inmiddels 7 kilo lichter en nog steeds geen fatsoenlijke menstruatie cyclus (ongeveer 10 a 12 weken ertussen).
Ik heb nu mijn eerste provera met aansluitend een clomid kuur achter de rug. Gelukkig heb ik wel een reactie gehad op de clomid (50 mg). Ik had 2 eitjes, maar helaas heeft het deze keer niet zo mogen zijn. Ze zijn gesprongen zonder dat er bevruchting plaats heeft kunnen vinden (foute inschatting ziekenhuis).
Ik heb goede en slechte dagen. Vandaag zit ik weer een slechte dag; een collega vertelde dat ze zwanger was. Hoe blij ik ook voor anderen wil zijn, ik kan het niet meer opbrengen. Voor mijn gevoel zakt de grond onder mij weg. Waarom anderen wel, en ik niet?
Ik ben absoluut niet egoïstisch ingesteld, maar we lopen al meer dan 2 jaar rond met een kinderwens. Eerlijk gezegd heb ik de hoop al opgegeven (misschien wel om me zelf te behoeden voor het allerslechtste nieuws....). Mijn man is er (gelukkig) nog steeds zeker van.
Vrijdag moet ik weer naar het ziekenhuis om bloed te prikken (progesteron gehalte). Als dat in orde is krijg ik voor 4 kuren clomid mee naar huis.
Helaas moet ik het nog even volhouden, alhoewel dit vaak moeilijk is.
Bij mijn vriendinnen is het allemaal als vanzelf gegaan. Zij weten dan ook niet wat ik precies doormaak. Ik hoop middels dit of andere forums met anderen die helaas wel weten hoe het is erover te kunnen praten.
Nou het lijkt mijn verhaal wel!!!
Bij mij is er begin dit jaar ook uitgekomen dat ik PCOS hebt!!
Ik had een super gyn, die gelijk zei: Het kan idd door je overgewicht komen maar ik ga je niet vragen om af te vallen, want dit werkt niet, een vrouw die graag zwanger wil raken en af moet vallen!
Hij heeft ons advies gegeven en we hebben 6 maanden zelf geprobeerd zonder hulp en in augustus dit jaar zijn we begonnen aan het hormoon Clomid!
De 1e keer met 50 mg was er niets geen rijping en geen eisprong en de 2e maand kreeg ik 100mg en had een ik een hele mooie eisprong en ik ben dus nu ook zwanger daarvan!!
We hebben 2 echo's gehad bij de gyn en alles zag er goed uit, we zijn dus ontslagen uit het ziekenhuis, alleen de bevalling doen ze daar wel omdat mijn BMI zodanig te hoog is dat ze dat adviseren en je eigenlijk niet thuis mag bevallen, dit wilde ik ook al niet dus dat kwam mooi uit!!
Als we na deze x nog een keer zwanger willen raken hoef ik alleen maar te bellen en dan ga ik het traject weer in, maar eerst maar eens deze goed uitlopen!!
Ik hoop dat het bij jou ook allemaal goed gaat komen!!
Hoesty nu met je??
Liefs, Karin