hoi. ik weet niet of iemand dit leest maar ik moet het kwijt.

12 maanden. een jaar. elke maand hopen en elke maand huilen. elke maand denken dit is de laatste keer en elke maand weer opnieuw beginnen.

ik ben 35. de klok tikt. iedereen zegt dat ik nog jong ben maar dat voelt niet zo. mijn huisarts zegt dat ik nu mag komen voor onderzoek maar ik ben bang voor wat ze vinden. of erger: dat ze niks vinden.

ik heb geen vriendinnen die dit snappen. ze zijn allemaal al moeder of willen geen kinderen. er is niemand die begrijpt hoe het is om elke maand een stukje hoop te verliezen.

sorry dat dit zo zwaar is. eerste keer dat ik het opschrijf.