Ik weet niet precies waarom ik dit even wil opschrijven, maar het is zo'n stille dinsdag en mijn man werkt thuis en ik heb net een lange tekst ingeleverd bij een klant — en nu zit ik hier dus.

We zijn technisch gezien in de tweeweekse wachttijd. De cyclus was deze keer iets regelmatiger dan de vorige, wat op zichzelf al iets is. Ik probeer er niet te veel op te bouwen, maar ik merk dat ik toch anders naar mijn lichaam kijk dan een paar jaar geleden. Niet met paniek, meer met... aandacht? Het is een soort stille waarneming geworden.

Wat ik eigenlijk wilde zeggen: de zomer is raar als je in de tww zit. Iedereen om je heen is op vakantie of heeft een barbecue of drinkt rosé op een terrasje, en jij bent bezig met iets wat niemand ziet. Ik vind dat gek en ook wel mooi tegelijk. We hebben dit weekend gewandeld in het Amsterdamse Bos en ik dacht: dit is ook gewoon goed. Dit is ook leven.

Geen bijzondere symptomen te melden. Ik test nog niet, dat doe ik pas als het echt nodig is. Ik ben 47, mijn AMH is laag, en ik weet dat elke cyclus telt — maar ik word er niet rustiger van als ik te vroeg test. Dus ik wacht nog even. 🌿

Hoe doen jullie dat eigenlijk, die combinatie van hopen en loslaten tegelijk?