Ik weet eigenlijk niet zo goed waarom ik dit post, maar ik had gewoon even behoefte om het kwijt te kunnen.

We zijn in de tww nu, dag 8 geloof ik. Het is dit rare zomerse wachten - mn dochter is bij mijn ouders deze week, het huis is ongewoon stil en ik merk dat ik juist daardoor te veel in mijn hoofd zit. Normaal heb ik geen tijd om te piekeren 😅

8 maanden nu. Ik weet dat dat voor veel mensen hier een kleine streep is, en ik weet ook dat ik eigenlijk niet mag klagen want mn dochter is er en die is gezond en ik ben dankbaar. Maar tegelijk snap ik gewoon niet wat er nu anders is. De eerste keer dacht ik er niet eens over na, en nu tel ik dagen en kijk ik naar slijm en doe ik ovulatietests en het voelt zo... geforceerd. Alsof ik mezelf gek aan het maken ben.

Mijn man vindt dat ik het los moet laten maar hij weet ook wel dat dat makkelijker gezegd is dan gedaan. Hij is lief maar hij snapt het gewoon niet helemaal.

Hoe gaan jullie om met de tww als je eigenlijk te veel vrije tijd hebt? Want dat is nu even mijn probleem denk ik 🙈