Hallo. Ik ben Lou, 33 jaar. Wij proberen nu 8 maanden voor ons eerste kindje en er is niemand in ons leven die dat weet.

Geen ouders, geen vrienden, geen collega's. Niemand.

We wilden het bewust zo doen. Geen goedbedoelde adviezen, geen 'en, al zwanger?' bij elke verjaardag, geen medelijdende blikken als het weer niet lukt. Maar na 8 maanden begint dat zwijgen zwaar te wegen.

Want ik wil erover praten. Ik wil zeggen dat het moeilijk is. Ik wil zeggen dat ik soms boos word als een collega klaagt over haar zwangerschapsmisselijkheid. Ik wil zeggen dat ik al 3 keer heb gehuild op het toilet op mijn werk.

Maar ik kan het niet. Want dan moet ik ook vertellen dat het niet lukt. En dat maakt het zo echt.

Dit is de eerste plek waar ik dit opschrijf. Sorry als het een beetje een muur van tekst is geworden.