Ik weet niet precies waarom, maar augustus is altijd een rare maand voor mij. Iets met de hitte, de leegte van de stad als iedereen weg is, het gevoel dat de zomer bijna voorbij is zonder dat er iets wezenlijks is veranderd.

Qua cyclus zit ik ergens in mijn tweeweekse wachttijd — denk ik. Mijn eisprong was lastig te peilen dit keer, mijn cyclus was weer wat grilliger dan de maand ervoor. Dat hoort erbij op dit punt, weet ik. Maar het maakt het afwachten niet makkelijker als je niet eens zeker weet waar je staat.

We hebben gewoon gedaan wat we konden doen. Meer zit er niet in op dit moment. Ik probeer mezelf niet gek te maken met symptomen — ik heb er wel, maar op mijn leeftijd met de perimenopauze klachten die er soms tussendoor schieten is het onmogelijk om iets toe te schrijven aan wat dan ook.

Wat ik wel heb gedaan deze week: een lange wandeling door het Vondelpark op een vroege ochtend toen het nog niet warm was, een schrijfopdracht afgerond die ik al te lang voor me uitschoof, en eindelijk mijn balkon opgeruimd. Kleine dingen. Ze helpen.

Volgende week test ik. Of ik dat hier meld weet ik nog niet 🍂