Ik zit nu in dag 10 van de tww en ik merk dat ik mezelf aan het gek maken ben. Elke kleine tik of prikkel in mijn buik en ik denk meteen van alles. Terwijl ik ook gewoon weet dat dat waarschijnlijk nergens op slaat.

Gisteren had ik mn dochter mee naar een verjaardagsfeestje van een vriendinnetje van haar, en op dat soort momenten denk ik ook weer: er lopen hier zoveel zwangere vrouwen en vrouwen met baby's rond. Dan word ik een beetje stil vanbinnen. Ik zeg er niks van, gewoon lachen en doen alsof. Mijn man weet wel dat ik er moeite mee heb maar ik wil er ook niet telkens over beginnen, dat wordt ook vermoeiend voor hem denk ik.

Ik weet dat ik eigenlijk niet mag klagen want mn dochter is er en dat is al zoveel. Maar tegelijk... ik snap gewoon niet waarom het nu zo anders gaat dan de eerste keer. Toen was ik binnen 6 weken zwanger en nu zijn we 8 maanden verder en is er niks. Dat gevoel van onbegrip is echt het moeilijkste deel geloof ik. 😕

Vrijdag of zaterdag wil ik testen. Is iemand anders ook in de tww?