Gisteren bij mijn moeder op de koffie. We zaten in de tuin en ik weet niet wat er gebeurde maar ineens flapte ik het eruit. Dat we al bijna een jaar bezig zijn. Dat het niet lukt. Dat ik elke maand weer teleurgesteld ben.

Ze zei niks. Ze pakte mijn hand en ze zei niks. En dat was precies goed.

Daarna vertelde ze dat het bij haar ook een jaar had geduurd voor ze zwanger werd van mij. Dat wist ik niet. Ze heeft het er nooit over gehad.

Het voelt alsof er een steen van mijn schouders is. Ik had dit maanden geleden moeten doen.