Vandaag was het zover. Ik was zenuwachtiger dan ik had verwacht - ik had van alles gelezen online en dat had ik beter niet kunnen doen.

Het deed pijn. Niet ondraaglijk, maar ook niet 'een beetje ongemak' zoals sommige sites beweren. Het voelde als hevige menstruatiekrampen, maar dan korter. Mijn man zat in de wachtruimte en had chocolade meegenomen voor daarna. Die man.

Het goede nieuws: beide eileiders zijn open. Geen afwijkingen. De gynaecoloog was tevreden en wil nu beginnen met clomifeen vanaf mijn volgende cyclus. Dat zou rond eind augustus moeten zijn.

Ik voelde me daarna raar. Opgelucht dat er niks mis is, maar ook gefrustreerd omdat het 'onverklaard' blijft. Na 14 maanden wil je een antwoord. Maar goed, we gaan vooruit. Clomifeen is een stap. Dat is iets.