Ik merk dat ik het wachten in de herfst toch anders beleef dan in de zomer. Iets aan de kortere dagen maakt dat ik rustiger naar binnen keer, minder gehaast. Of misschien is het gewoon dat ik dit proces inmiddels zo lang ken dat ik er een soort ritme in heb gevonden.

We zitten nu ergens in de tww - dag 8 denk ik, ik houd het niet meer zo strak bij als vroeger. Mijn cyclus was deze maand redelijk voorspelbaar voor mijn doen, dus dat voelde al als een klein meevallertje. Geen wilde verwachtingen, maar ook geen somberheid. Gewoon: we proberen het nog.

Gisteren lang gewandeld langs het IJ, het licht was mooi zoals dat in oktober kan zijn. Mijn man mee, lekker weinig over het TTC gepraat. Soms is dat het beste.

Ben benieuwd hoe anderen dit ervaren - dat de seizoenen iets doen met hoe je het wachten draagt. Of is dat te poëtisch gedacht 🍂