Vanochtend ongesteld geworden. Ik wist het al want gisteren had ik buikpijn en ik ken mijn lichaam inmiddels.

Twee cycli Utrogestan. Twee keer alle bijwerkingen de misselijkheid, de duizeligheid, het slechte slapen. En twee keer niks.

Mijn man zei 'we proberen het gewoon nog een keer.' En ik weet dat hij het lief bedoelt maar ik werd er boos van. Het is niet 'gewoon.' Er is niks 'gewoon' aan 14 maanden proberen en pillen slikken die je ziek maken en elke maand opnieuw teleurgesteld worden.

Ik heb volgende week een gesprek met de gynaecoloog over de volgende stappen. Ik weet niet wat ik wil. Ik weet niet eens meer wat ik voel. De kat lag op mijn schoot toen ik het aan mijn man vertelde en dat was het enige wat troostte.