Gek hoe oktober altijd een soort bezinningsmaand is voor mij. Het licht verandert, je gaat langzamer lopen, en ineens merk je alles wat je aan het afwachten bent.

Ik zit nu in de tweeweekse wachttijd - of wat daarop lijkt, want mijn cyclus doet dit jaar zijn eigen ding. Eisprong was afgelopen week, denk ik. De tekenen waren er in elk geval, en we hebben ons best gedaan. Meer kan ik niet zeggen.

Ik was gisteren een uur aan het wandelen langs het IJ, gewoon om mezelf uit mijn hoofd te halen. Dat werkt. Niet permanent, maar lang genoeg om de middag door te komen. Mijn man had een grote pan soep gemaakt toen ik thuiskwam, zonder dat ik iets had gevraagd. Dat soort dingen vallen me dan extra op.

We zijn nu bijna twee jaar bezig. Ik weet wat de opties zijn als dit niet werkt - dat gesprek met de arts hebben we gehad, en IVF ligt op tafel voor volgend jaar als het nodig is. Ik probeer dit gewoon te zien als wat het is: nog een kans, in een reeks van kansen. Niet de laatste hoop, maar ook niet iets om licht over te doen.

Is er iemand anders hier die merkt dat de herfst het wachten zwaarder maakt? Of juist makkelijker, omdat alles toch al wat stiller wordt. 🍂