Ik zit nu ergens in mijn tweeweekse wachttijd en eerlijk gezegd weet ik niet precies wat ik ervan moet verwachten. Mijn cyclus is de laatste maanden zo grillig dat ik het bijna niet meer kan bijhouden. De ene keer 26 dagen, de andere keer 33. Ik heb de eisprong deze maand wel zien aankomen via mijn teststrips, dus dat is iets.

Gisteren lang gewandeld langs het IJ. Het was zo'n dag waarbij Amsterdam echt mooi is - grijze lucht, blad op de grond, niemand die haast heeft. Ik merk dat ik buiten zijn me helpt om niet de hele tijd in mijn hoofd te zitten. Werk lag even stil, wat ook prettig was.

Ik ben nu bijna twee jaar bezig en heb mezelf aangeleerd om per cyclus te denken, niet verder. Niet omdat ik er vrede mee heb, maar omdat verder denken me niets oplevert. Mijn man is er goed in om het luchtig te houden zonder het te minimaliseren - dat waardeer ik.

Volgende maand heb ik een gesprek bij de arts over hoe het er nu voor staat. Zes maanden zijn bijna om. Ik probeer dat gesprek niet te zwaar te maken in mijn hoofd, maar het zit er wel.

Hoe gaan jullie om met het einde van een 'probeer nog even'-periode? 🍂