De avonden worden weer korter. Ik merkte het gisteravond toen ik om acht uur al een lamp moest aandoen terwijl dat een maand geleden nog niet hoefde.

Cyclus 5 sinds de miskraam. Elke maand een klein rouwmomentje, en dan weer door. Mijn katten lagen naast me op de bank, een aan elke kant, alsof ze het aanvoelden.

Ik las een boek over een vrouw die na jaren proberen uiteindelijk moeder werd. Het was fictie, maar het raakte me toch. De schrijfster beschreef het wachten als 'seizoenen die voorbijgaan terwijl je stilstaat.' Dat is precies hoe het voelt.

Soms vraag ik me af of ik naar de huisarts moet. Zes maanden was mijn grens, en die nadert. Maar ik ben bang voor wat ze zullen zeggen. Bang dat de miskraam geen toeval was.