Ik zit nu ergens in de tww — dag 8 of 9, ik ben de tel een beetje kwijtgeraakt deze week. Mijn cyclus is de laatste maanden grilliger geworden dus ik hou het bij maar probeer er niet aan vast te klinken.

Het is buiten echt al herfst. Ik heb gisteren een lange wandeling gemaakt langs het IJ, bladeren die waaien, die grijze lucht die ik eigenlijk wel mooi vind. Ik had een deadline en had die net gehaald, dus het voelde ook een beetje als uitademen. Op zulke momenten vergeet ik het bijna. Bijna.

Mijn man vroeg vanavond of ik al iets voelde. Ik weet niet goed wat ik hem dan moet antwoorden. Ik voel dingen — borsten wat gevoeliger, soms een beetje moe — maar dat heb ik vaker in de tww en het betekent dan toch niets. Op een gegeven moment leer je jezelf niet meer te vertalen.

Ik test waarschijnlijk ergens volgende week. Niet eerder. Ik heb daar een soort discipline in ontwikkeld de afgelopen twee jaar. Vroeg testen maakt het raam van hoop-en-vrees alleen maar groter en langer, en ik heb niet zo'n behoefte meer aan grote ramen. 🍂

Hoe gaat het met de anderen die ook in de tww zitten?