Vandaag was het precies een jaar. Twaalf maanden. Ik heb vanochtend de huisarts gebeld. Mijn handen trilden terwijl ik het nummer intypte.

De assistente was lief. De huisarts kan volgende week. Ik heb gezegd dat we een jaar proberen en dat het niet lukt. Ze zei 'dat is lang genoeg, goed dat u belt.'

Mijn moeder weet het nu (sinds vorige maand) en ze appte me vanochtend een hartje. Niks erbij. Gewoon een hartje. Dat was genoeg.

Mijn man weet dat ik heb gebeld. Hij knikte en zei 'goed.' Niet meer, niet minder. Soms is dat genoeg van hem.