Vandaag was het zover. IUI 1. Mijn man en ik waren om 8 uur in het ziekenhuis. Hij moest eerst het potje inleveren (hij vond het niet leuk, ik vond het stiekem grappig). Daarna de inseminatie zelf - het duurde misschien 5 minuten. Niet pijnlijk, wel een raar gevoel. De verpleegkundige was lief en zei dat ik daarna gewoon kon doorgaan met mijn dag.

En nu wachten. Twee weken. De gyn zei dat ik geen bedrust hoef te houden, gewoon normaal doen. Mijn man en ik zijn daarna ontbijten gegaan bij een lunchroom in de buurt van het ziekenhuis. Dat voelde goed. Even samen zijn zonder over kansen en percentages te praten.

Lotje, volgende week ben jij. We doen dit samen.