Het is zover. Na de intake, de echo's, het bloedwerk en de pil ben ik maandag begonnen met de stimulatie. Gonal-F, 150 eenheden, elke avond om 20:00.

Mijn man geeft de injecties. De eerste avond trilde zijn hand meer dan de mijne. Het is een dun naaldje en het valt mee qua pijn, meer een prikje. Maar het idee dat je jezelf elke avond moet injecteren is wennen.

Ik merk nog weinig bijwerkingen, behalve dat mijn buik een beetje opgeblazen voelt. Vrijdag heb ik de eerste controle-echo om te kijken of er follikels groeien.

Het rare is dat ik me rustiger voel dan bij de IUI's. Misschien omdat dit het zwaarste geschut is en ik het gevoel heb dat er nu echt alles aan gedaan wordt. Of misschien ben ik gewoon te moe om me druk te maken.

Ondertussen zit iedereen om me heen aan de herfstwijnen en zit ik met muntthee. Maar goed, als dit werkt mag ik over 9 maanden weer een glas. Die motivatie houd ik vast.