na een jaar proberen heb ik eindelijk mijn doorverwijzing naar de gyn. eerste afspraak is 15 april. ik ben opgelucht maar ook zenuwachtig... het voelt alsof het dan echt officieel is dat het niet vanzelf lukt.

mijn man is blij dat we nu stappen ondernemen maar ik merk dat ik het moeilijk vind om te accepteren dat we hulp nodig hebben. is dat herkenbaar?