Soms schrijf ik brieven in mijn dagboek. Aan mezelf, aan de baby die er nog niet is, aan de toekomst. Vanavond schreef ik een brief over geduld.

Over hoe geduld niet betekent dat je het makkelijk vindt. Het betekent dat je doorgaat ondanks de pijn. Dat je elke ochtend weer opstaat en weer probeert te geloven dat het goed komt.

IUI 2 wordt volgende cyclus gepland. Ik ben er klaar voor, denk ik. Of misschien niet. Maar ik ga het toch proberen.

De katten liggen naast me. Het is stil. Soms is stilte genoeg.