Het is moederdag. En ik wil mijn moeder bellen en feliciteren en dat ga ik ook doen. Maar ergens vanbinnen doet het pijn. Omdat ik ook moeder wil zijn en het nog niet ben. Omdat Instagram vol staat met "mama is de beste" posts en ik me afvraag of ik dat ooit ga meemaken. Bedankt, algoritme.

Mijn man gaf me vanochtend een kaart met "voor de toekomstige mama" en ik moest huilen. Lief bedoeld. Maar "toekomstig" is inmiddels mijn minst favoriete woord.

Dit is geen zielig verhaal. Ik wil alleen even zeggen: als het vandaag een moeilijke dag is voor jou, je bent niet alleen. Wij staan naast je. En onze dag komt ook.