Zo, vrijdagmiddag en ik zit hier achter mijn bureau te turen naar de klok. Ik ben nu dag 8 van de tww en ik merk dat ik steeds meer in mijn hoofd zit. Elk klein dingetje voel ik en dan vraag ik me af of ik het me inbeeld of niet. Beetje moe? Check. Borsten gevoelig? Misschien? Het is zo vermoeiend om je eigen lijf niet meer te vertrouwen.

Mn dochter vroeg vanmorgen of we dit weekend naar het park gaan en ik dacht ja, dat is precies wat ik ook nodig heb. Gewoon buiten zijn, niet nadenken. Maar dat lukt me de laatste tijd niet echt goed meer. Ik hou mn hoofd twee uur bezig en dan glipt het er toch weer in.

Ik weet dat ik niet mag klagen want ik heb al een kind, en dat besef ik echt elke dag. Maar dat maakt het verlangen niet minder. Acht maanden geleden dacht ik nog dat het zo snel zou gaan als de eerste keer. Nu vraag ik me gewoon af wat er anders is aan mijn lijf nu. Of aan mij. Weet niet.

Is er iemand die ook in de tww zit dit weekend? Beetje gezelschap in de wachttijd is altijd fijn 😅