Ik ben bang om dit op te schrijven. Alsof het minder echt wordt als ik het hardop zeg. Maar hier gaat ie.

Ik heb een positieve test. 13 DPO, duidelijke lijn, geen twijfel mogelijk. Cyclus 5 na de miskraam.

Ik voel niet de euforie die ik de eerste keer voelde. Ik voel... voorzichtige hoop. En heel veel angst. Want ik weet nu hoe snel het weg kan zijn.

Mijn man huilde. Ik huilde. Maar het waren andere tranen dan de eerste keer. Het waren tranen van iemand die weet wat verlies is.

Ik ga morgen mijn huisarts bellen. Ik wil vroeg onder controle zijn. En ik ga proberen om van elke dag te genieten, ook al is het met angst erbij.

Dankjulliewel voor alles. Voor de steun na de miskraam, voor het duimen, voor het er zijn. Dit forum heeft me overeind gehouden op mijn donkerste dagen. 🤍