Hallo allemaal. Ik heb lang getwijfeld of ik hier zou posten, maar ik denk dat het goed is om het met mensen te delen die het begrijpen.

Ik ben 34 en vorig jaar november had ik een miskraam bij 8 weken. Het was onze eerste zwangerschap, na 3 maanden proberen. We waren zo blij, hadden het al aan onze ouders verteld... en toen was het ineens voorbij.

Het heeft een paar maanden geduurd voor ik er fysiek en mentaal klaar voor was om het opnieuw te proberen. Vorige maand zijn we weer begonnen. Maar ik merk dat de onbevangenheid weg is. Elke cyclus voelt nu als een risico in plaats van een kans.

Ik weet niet zo goed wat ik wil met deze post. Misschien gewoon erkenning dat het ok is om bang te zijn?