Ik ben nu ergens in de tww — althans, ik denk het. Mijn cyclus is de laatste maanden zo onregelmatig dat ik nooit meer echt zeker weet waar ik zit. Ik ovuleer nog wel, dat zie ik aan de tests en aan mijn temperatuurcurve, maar het tijdstip verschuift steeds. Vorige maand dag 18, nu ergens rond dag 22. Ik noteer het allemaal braaf, maar ik probeer er niet te veel verhalen bij te verzinnen.

Het is ook gewoon zomer geworden. Gisteren een lange wandeling gemaakt langs het water — dat doe ik altijd als ik in mijn hoofd zit. Niet per se verdrietig of angstig, gewoon te vol. Na een uur lopen is dat grotendeels weg. Mijn man vroeg vanavond hoe ik me voelde en ik moest even nadenken voor ik antwoord gaf. Goed, denk ik. Niet gespannen. Meer... geduldig dan ik van mezelf had verwacht op dit punt.

We zitten nu op twee jaar proberen. Ik heb de rouw om het idee dat dit misschien biologisch niet gaat lukken al een keer doorgemaakt, ergens vorig jaar. Dat helpt. Niet omdat ik het heb losgelaten — dat is niet zo — maar omdat ik er niet meer elke dag mee vecht. Het is gewoon onderdeel van hoe mijn leven er nu uitziet.

Nog een paar maanden voor de arts wil evalueren of IVF de volgende stap is. Ik laat die gedachte een beetje op de achtergrond sudderen. Voor nu: wachten, wandelen, werken. 🌿