Ik zit midden in mijn tww en het is 28 graden buiten. Dat is een rare combinatie — ik wil eigenlijk gewoon op een terras zitten en niet nadenken, maar mijn hoofd doet iets anders.

Eisprong was ergens rond donderdag, denk ik. Mijn cyclus is de laatste maanden zo onregelmatig dat ik het nooit helemaal zeker weet. Mijn BBT heeft een duidelijke verschuiving laten zien, dus ik ga ervan uit dat het ok was. We hebben de timing redelijk gepakt. Meer kan je niet doen.

Wat ik merkte is dat ik deze zomer anders in deze dingen zit dan vorig jaar. Minder krampachtig. Niet omdat ik het minder wil, maar ik denk gewoon dat ik er al een keer doorheen ben gegaan — het idee dat het misschien niet gaat lukken. Dat maakt het tegelijkertijd makkelijker en moeilijker om te wachten.

Vanochtend een grote opdracht afgerond, dus dat helpt. En straks ga ik een eind lopen langs het water. Het lichaam doet wat het doet, de rest is ruis. 🌿

Hoe gaan jullie om met de zomer en het wachten? Ik merk dat de hitte mijn geduld niet bepaald vergroot.