hallo meiden, ik ben hier een hele tijd niet meer geweest maar is allemaal zo druk met opnieuw gaan werken en de kindjes dat ik eigenlijk haast nooit nog achter de laptop zit ...
@Noortje, jeetje meid jij hebt het ook wel niet makkelijk maar wauw wat straalt zoveel liefde voor je mannetje uit je berichtje. Topmama!
@ Devika, ik zie nu pas dat jij eigenlijk niet zo heel erg veel scheelt met hoe ver ik nu zou geweest zijn. Ik zou nu 30w1d zwanger geweest zijn.
Wat lief van Shivani dat ze nu al zo tegen haar zusje praat! Die wordt vast en zeker een super grote zus !!!
@Kersje: wat leuk dat je mannetjes zo'n goede vriendjes zijn! Lucas & Lisa vliegen elkaar hier (soms letterlijk) altijd in de haren, echte pestkoppen zijn het tgo elkaar, maar soms heel soms zijn ze toch zo ontzettend lief voor elkaar, en nu ze ouder worden (5jr en 4jr) komen die lieve momenten gelukkig wel steeds vaker, maar als peuters waren die twee een regelrechte ramp samen. Lucas en Lara daarintegen (schelen 3,5jr) zijn 4 handen op 1 buik en dat is zo geweldig om te zien !!
Je zegt dat je het verlies van Puck nu ook geaccepteerd hebt. Wat ik me de laatste week wel afvraag, is of eenmaal je het geaccepteerd hebt, je ook bepaalde datums makkelijker kunt loslaten of blijven die jaarlijks terugkomende datums toch een bepaalde spanning en emotioneel moeilijke tijd veroorzaken? Ik vroeg het me af omdat ik vorige week merkte dat het nu na 9jr bvb de eerste keer is dat mijn mama niet op de geboorte/sterftedag van mijn zusje haar grafje gaat schoonmaken en nieuwe bloemetjes zetten etc. En eigelijk hoop ik daar ook wel op, het idee dat je ieder jaar opnieuw zo'n emotionele periode door gaat, vind ik ergens zo'n verdrietig vooruitzicht.
En jij zit heerlijk in Frankrijk nu...geniet ze! Wij gaan in juli naar Z-Fr.
@Shadylady, pff 5 gastkindjes erbij naast je eigen kindjes, zou dus echt niets voor mij zijn en ik ben nochtans 2de in een rij van 10 kinderen dus ik ben echt wel wat gewoon :). Snap wel dat je jongste er niet mee overweg kan, hij scheelt maar 2mnd met mijn Lara maar zij zou het daar ook erg moeilijk mee hebben denk ik. Ze is nogal veeleisend op vlak van mama's aandacht, wat ik helemaal niet erg vind, integendeel, maar daarnaast dan een hoop jonge kindjes erbij moeten nemen, zou mij dan ook te veel zijn.
@Pinkymeid, jij hebt dus ook al het een en ander meegemaakt met je kindjes zeg, wat vreselijk zenuwslopend moet dat geweest zijn, die openhartoperatie voor je meisje en nu misschien nog eens hetzelfde moeten meemaken met je zoontje.
En dus ook net 5jr geleden geweest dat je oudste mannetje geboren werd...ik hoop dat je deze dagen wat goed doorgekomen bent?
Arrgh sommige mensen zijn gewoon zo verschrikkelijk dom!!! En gelukkig voor hen betekent dit waarschijnlijk dat ze zelf nooit zoiets hebben moeten meemaken, maar dan houden ze ook beter hun mond! Ik herinner me ook nog steeds sommige uitspraken die mensen deden toen mijn mama haar 10de kindje verloren was. Alsof mijn zusje er niet toe deed, was maar 'nummer' 10.
Ik merk wel dat mensen er wel snel vanuit gaan dat het wel vrij snel slijt en je weer je oude zelf bent. Zo had ik een paar weken geleden een moeilijke dag op het werk en was iedereen zo irritant vrolijk aan het doen en steeds maar aan het knuffelen met elkaar (naar aanleiding van een grapje van mijn manager), dus ik had al een paar keer nogal geirriteerd en kwaad van me afgebeten tegen mijn manager dat ze moest met rust laten en uiteindelijk ook met tranen in mijn ogen gezegd dat ik haar echt niet wou afblaffen en dat ik gewoon een moeilijke dag had en of ze aub al dat gedoe wou laten en mij even met rust kon laten. Later die dag sprak ik haar er over aan toen ik even alleen was met haar, maar ze had mijn moeilijke dag en tranen dus zelfs helemaal niet gelinkt aan Simon, was zelfs niet bij haar opgekomen, en dat was toen amper 2mnd nadat ik hem kwijt was.
Verder ben ik wel nog in de periode dat de meeste toch wel nog gemeend eens vragen hoe het is of 'goede raad' willen geven maar soms doen mensen dat gewoon beter niet. Het beste dat mijn nichtje uit haar mond kreeg was "Ik zeg altijd, je maakt je eigen geluk, dingen gebeuren nu eenmaal in het leven maar je moet dat opzij kunnen zetten en doorgaan want je maakt zelf je eigen geluk" ... WAUW... het is dat het haar eigen trouwdag was of ik had haar een mep verkocht denk ik. Alsof ik mijn zoontje zomaar even kan en moet vergeten en ik het aan mezelf te wijten heb dat ik nu even helemaal niet mijn optimistische zelf ben.
@Belle, wat klink je als een ongelooflijk lieve vriendin! Want je hebt helemaal gelijk, sommige dagen wil je gewoon je huis niet uit en wil je niet vrolijk in groep gaan zitten, al zijn het dan je beste vrienden. Soms lukt dat gewoon niet en moet je even een dag (of meerdere dagen) alleen thuis uithuilen wanneer het je allemaal weer overvalt. Zo is mijn man vandaag ook alleen met onze oudste zoon naar een groep vrienden vandaag en ben ik thuis met de meisjes. Ik zag er ook te veel tegenop nu. Ik heb op het werk gelukkig wel een collega die het altijd meteen merkt als ik met wat zit, en me dan even apart neemt om me mijn hart te laten uitstorten of dan ineens plannen maakt om er 's avonds uit van tussenuit te knijpen en eens weg te zijn van alles en iedereen. Vind ik zoooooo zalig, mensen die het gewoon zelf doorhebben wanneer er iets scheelt en daar dan ook iets mee doen, want zelf die stap zetten om mijn hart te luchten of eens weg te gaan, dat doe ik niet rap, terwijl ik dat wel nodig heb.