juup schreef:Ja, voel me er ook wel sterk bij. Het heeft niet zo mogen zijn helaas! Het klinkt misschien zweverig, maar dit kindje moet op een andere manier bij ons zijn. Is een troostende gedachte toch? Misschien dat ik me er later nog rotter over ga voelen, maar dat merk ik dan wel! Voor nu incasseren en accepteren, ik weet hoe het is om door een zure appel heen te bijten. Ik zal hier wel een les uit moeten leren...
@Juup: Super van je dat je het zo goed kunt relativeren, dat herken ik wel ook wel van mezelf tijdens vorige miskramen. Verdrietig maar toch jezelf weer snel bij elkaar willen pakken en gewoon doorgaan! Maar vergeet vooral niet dat verdriet ook een plekje te geven of het dan in ieder geval even lekker naar buiten te gooien. Maar jij lijkt mij ook niet een persoon die heel lang in haar eigen ellende rond blijft draaien; goed van je! 😉
Je beschreef het voor mij ook zo treffend, dat dit kindje op een andere manier bij jullie moet zijn. Ik was er de eerste keer vast van overtuigd dat ik een dochter met de naam Eline zou krijgen en toen ging het 2 keer achter elkaar mis. Ondanks mijn verdriet en frustratie bleef ik sterk en bleef dat meisje voor me zien en verklaarde voor mezelf dat het Eline nog niet gelukt was bij ons te komen, maar dat we nog even geduld moesten hebben. Dat gaf troost! Eline is er uiteindelijk gekomen en is inmiddels bijna 12 jaar oud...
Ik vind het jammer dat je ons nu noodgedwongen moet verlaten, ik vond je een heerlijk nuchter en fijn mens! (Zo kom je tenminste wel over) Ik hoop dat je snel weer zwanger zal raken en dat je babywens alsnog uit mag komen, voor nu eerst heel veel sterkte met alles! En ik hoop dat je af en toe nog eens wat van je laat horen...
Liefs en een dikke knuffel, Femke