Hey meiden,
Ik zal jullie even bijpraten:
De bevalling is op 12 mei ingeleid, ik had gewoon teveel pijn van mijn banden. Ik sliep niet meer, ja hazeslaapjes van 45 minuten. Ik kon niet meer zitten, liggen, staan of lopen. Ik was echt doodop en daarop hadden ze dus besloten mij in te leiden met een veter (vergelijkbaar met een tampon alleen dan om de ontsluiting op gang te helpen). De hele dag moest ik natuurlijk in het ziekenhuis blijven en iedere 3 uur aan de ctg om te kijken of er al weeenactiviteit kwam. 's Avondss om 21 uur de laatste gehad en er was nog zo weinig activiteit dat ze zeiden dat het vrijdag nog een keer moest en dus kreeg ik een prik in mijn been met slaap en pijnstilling zodat ik goed kon slapen. Om half 11 viel ik in slaap (en idd Patricia, Patrick moest naar huis), echter werden het maar 3 uurtjes slapen want om half 1 zijn mijn vliezen gebroken. Weer aan de ctg voor de controle van de baby en of ze me al naar de verloskamer gingen brengen. Om kwart over 2 was ik daar en bleek ik 2 cm ontsluiting te hebben, toen mocht ik Patrick pas bellen. Dat vonden we wel heel raar, want de eerste weeen heb ik dus helemaal alleen op moeten vangen en Patrick vond dat ook een rare beslissing van de arts. Om kwart voor 4 kreeg ik een infuus voor glucose etc. dat hebben ze er niet ingegooid, ze hebben weeopwekkers gedaan. Oeps foutje...want de weeen gingen van elke 3 minuten een minuut lang naar 2 minuten een minuut lang. Omdat ik dus al zo uitgeput was en nog stoned van de slaapmiddel heb ik gevraagd om een ruggeprik, die kreeg ik om kwart voor 5 en toen had ik 4 cm ontsluiting. Terwijl de ruggeprik werd gezet werden de weeen nog heftiger en het deed echt pijn. Na een uur was ik weer terug met 8 cm ontsluiting en heftige persdrang. Maar ja dan mag je nog niet persen. Om kwart voor 7 had ik volledige ontsluiting en mocht ik persen. Helaas voor mij kwamen ze erachter dat ik Yesse er niet uit zou krijgen, dus er werd een knip gezet. En ook daar weer een fout, te scheef geknipt. De vacuumpomp werd op zijn hoofd gezet en er werd getrokken aan hem. Daardoor ben ik helemaal uitgescheurd, de welgevreesde totaalruptuur. Om 7.08 uur is hij geboren. We vroegen direct of alles goed was en of het kind gezond was. Daarna gingen ze overleggen of ik naar de OK moest en ja hoor dat moest ik. De verpleegster vroeg eerst of we niet wilde weten wat het geworden was, maar daar waren wij helemaal niet mee bezig. Dus wij zeiden oh ja, wat is het eigenlijk. Toen tilde ze het beentje op en zagen we dus dat het een jongen was. De details staan in mijn handtekening. We konden nog net even mijn ouders en schoonouders bellen en toen werd ik weggereden naar de OK. Om 10 over 8 ben ik geopereerd onder volledige narcose zodat ze alles weer goed konden hechten en ik er dus met herstellen zo min mogelijk last van zou hebben. In de middag kwamen de ouders en 's avonds mijn zusje en broertje en schoonzusje met aanhang. Heel leuk, maar toch erg vermoeiend. Gelukkig dat ik nog een nachtje mocht blijven.
Zaterdag moest ik natuurlijk eerst plassen, douchen, lopen en eten anders mocht ik niet weg. Dat is allemaal gelukt en zonder veel pijn. Ik ben wel met veel medicijnen naar huis gegaan. Magnesiumpillen voor een zachte ontlasting, staalpillen voor bloedarmoede (want het was echt randje of ik een zak bloed moest krijgen), anti-biotica voor ontsteking aan mijn baarmoeder. Zondags kwam daar nog een pillen bij voor aambeien zucht...Door die medicijnen liepen Yesse en ik qua herstel al 2 dagen achter. De borstvoeding kwam wel goed op gang, maar Yesse viel 8% af van zijn gewicht, close call, want bij 10% hadden we hem naar het ziekenhuis moeten brengen. Daarom voeden we hem nog steeds bij, mijn productie komt op gang maar nog niet zo snel als het hoort. Nou ja, en zolang hij het erop goed doet en ik kan zo ook wat meer rust inbouwen voor mezelf dan heb ik er vrede mee. De kraamverzorgster was overigens heel aardig en we hadden een echte klik, ze vond het ook niet erg dat ze afgelopen zaterdag en zondag nog moest komen (want ik heb meer uren gekregen door mijn langzame herstel). Ik ga wel met kleine stapjes vooruit en ik wandel ook al elke dag even een half uurtje sinds maandag. Ook ben ik al weer bezig mijn bekkenbodem te trainen, maar die hechtingen maken het wel erg lastig en pijnlijk soms. Ik zit nu in de fase dat het een beetje trekt, maar over 2 weken zou in elk geval uitwendig alles weer goed moeten zijn en over 4 weken inwendig. 14 juni moet ik nog weer terug voor controle bij de gyn en dan hoop ik toch echt dat ik helemaal weer de oude ben.
Ik had het verhaal al eerder hier willen schrijven, maar ik had er gewoon even niet de energie voor. De energie moet ik echt verdelen op over de dag met Yesse, mezelf, wat visite en naar de wc gaan. Want naar de wc gaan is echt een onderneming met het spoelen van de wond erbij.
Ik moet zeggen dat ik niet had verwacht zo'n begin als moeder te hebben en ben daarom ook wel een beetje teleurgesteld dat me dit over kwam. Nu het allemaal weer een beetje beter gaat merk ik dat ik nu begin te genieten en dat ondanks alles het allemaal waard is. Yesse is nu echt onderdeel van ons leven en dat wil ik niet meer kwijt. Raar hoe je toch zo snel went, alsof het nooit anders is geweest.
Nou ik lees jullie snel weer!
Liefs,
Suzanne