Hier dan (eindelijk) nog mijn bevallingsverhaal, voor degenen die het 'leuk'vinden om te lezen...
beetje laat, maar ik was er eerder nog niet echt aan toe om het op te schrijven, je moet het toch ook allemaal een beetje verwerken hé?!
Nou, op maandag 6 juni had ik om kw. over 11 een afspraak bij de gyn om te kijken of ik in te leiden was. Zo ja, zouden we daar in de ochtend van 7 juni mee beginnen.
Echter in de nacht van zondag op maandag begon ik toch echt wel regelmatig behoorlijk ongie pijn te voelen.
Niks gezegd tegen Thijs, hij moest om 6 uur beginnen met werken en zou doorgaan tot 10 uur zodat hij met mij mee kon naar de gyn.
Maar hij had de deur nog niet koud achter zich dichtgetrokken toen ik dacht van; het lijkt wel of het erger wordt.
maar goed, ik had al zo lang pijn en ik had geen idee wat ik moest verwachten. Dacht dat ik misschien nog wel dagen zo door zou moeten lopen.
Al snel werden de weeen heftiger en ik moest ze echt wegpuffen. wist me geen raad, en kroop letterlijk over de vloer...haha....
Om 10 uur kwam Thijs thuis en die schrok zich naar want ik had niks gezegd toen ie weg ging.
Maar goed, ik dus 'gewoon'naar de afspr. bij de gyn.
Zat ik daar mn weeen weg te puffen in een overvolle wachtkamer. Ik hoorde mensen fluisteren; 'nou die is bezig denk ik'..... 😊
Werd eerdt binnen geroepen voor de normale controle bij de verpleegkundige; bloeddruk meten en wegen.
Ik kon alleen bijna niet overeind staan. Zegt ze tegen mij; voel je je niet lekker? ik zeg: uhm nou volgens mij heb ik weeen.
Zij: moet je dan niet boven op de verloskamers zijn ipv hier op de poli?
Ik: uhm geen idee 😊 (haha achteraf kan ik er wel om lachen hoor....lekker dom....:) )
Snel gyn erbij gehaald; ik zat op 2 cm ontsluiting.
Ik mocht van haar kiezen uit 2 optie's: naar huis gaan, en kijken of het doorzette, OF zij zou bellen met de verloskamers of er plaats was, als dat zo was zouden ze smiddags kijken of het weer vorderde, als dat zo was gingen we door, als ik bleef steken op 2 cm zouden ze mij wat geven om te slapen, en zouden ze gaan inleiden op 7 juni 's ochtends.
Nou dat was voor mij geen moeilijke keus, ik moest er niet aan denken om weer naar huis te gaan.
Dus ik werd met mijn dossier in handen naar de verloskamers gestuurd.
Ik lag goed en wel geïnstalleerd, kwam de vk kijken naar de ontsluiting.
O, zegt ze: je hebt 2 cm, nou dan gaan we je vliezen breken. Ik adviseer daarna een ruggeprik te nemen en dan ga je aan het infuus met weeenopwekkers zodat we lekker door kunnen pakken...
oké..... Nou prima, zo gezegd zo gedaan!:)
Ik was helemaal niet van plan om een ruggeprik te nemen, maar op dat moment vond ik alles best.
Alleen de blaaskatheter vond ik erg naar. En het zetten van de ruggeprik was ook eng, maar toen die eenmaal zat en zn werk begon te doen..... HEERLIJK!!! 😊 ik had me in tijden niet zo goed gevoeld. 😊
Om 13.30 was ik weer terug op de verloskamer. Thijs is toen naar huis gegaan om de ziekenhuistas, want we hadden niets meegenomen.
Een hele middag heb ik heerlijk liggen lezen en slapen ik had werkelijk helemaal geen pijn!
Ik weet nog dat ik dacht: nou als dit het is......EITJE!
Maar om 17.30 was de ruggeprik uitgewerkt, en ik moest erg lang wachten om te kijken of ze nog nieuw spul erbij zouden zetten.
Dat hebben ze uiteindelijk gedaan maar vanaf toen had ik het idee dat het niks meer deed. Ik moest op mn zij gaan liggen zodat Ryan verder kon indalen.
Wat een ramp was dat zeg. Ik wilde zo graag eens even veranderen van houding maar dat kon/mocht niet. VRESELIJK!
Om 21.00u had ik al persdrang, maar ik mocht nog niet persen, nog niet voldoende ontsluiting. Uiteindeijk duurde dat tot 0.00u.
Toen mocht ik eindelijk op mn rug gaan liggen en mocht ik gaan persen. Na 1 uur en 2 minuten persen (en natuurlijk die vervelende rotknip ) was íe er dan eindelijk....
Onze zoon Ryan!
Van te voren had ik gedacht dat ik, als ie eindelijk geboren was, niet meer zou kunnen stoppen met janken, maar toen het echt zo ver was kon ik alleen maar vol bewondering naar m kijken, en maar roepen hoe mooi hij was enz enz....
Ryan moest nog wel 3 keer geprikt worden op zn bloedsuikers ivm zn gewicht, (4170 gr.) dus we moesten die nacht blijven. Er was geen plaats meer voor Thijs, dus die werd zonder pardon naar huis gestuurd. Dat was wel ff lastig, voor mij maar zeker ook voor hem. Ik was nog een bonk adrenaline, en ik had onze kleine man lekker op mn buik, maar hij moest naar huis... alleen... dat hadden we beiden anders voor gesteld, maar goed de volgende ochtend mocht hij ons weer komen ophalen. Uiteindelijk heeft hij gelukkig thuis nog wat kunnen slapen, en ik heb alleen maar naar Ryan liggen kijken.. ik dacht er niet aan om te slapen:)
Om 10.30 kwamen we dan eindelijk met zn 3tjes thuis!
wat een geluk!
Helaas zoals jullie weten gaat het hersel hier wat langzamer, maar beetje bij beetje hoop ik dat het nu niet lang meer duurt voordat ik er weer bovenop ben.
Nou, ladies, dit was mijn verhaal.... en het was lekker om het op te 'schrijven':)
@baby vasthouden: laat ik zo weinig mogelijk toe 😊 haha ik ben veel te jaloers:) maar zeker een pink in de mond zou mij echt veeeeeeel te ver gaan daar zou ik ook zeker wat van gezegd hebben!