@ruth: balen meid, snap dat je er zo langzaamaan gek van wordt! Maar ik gok op positieve test dinsdagochtend! En bekijk t maar zo: des te korter zit je alleen op t wachtbankje want ik hoop er donderdag bij te komen.
@tweety: ach meid, wat vervelend dat je je laatste dagen zo moet doorbrengen!! Ben benieuwd wat ze vrijdag zeggen. Spannend hoor!!
@linda: ik blijf toch nog ff duimen!! geen bloed is goed!
Hier ff ego berichtje:
ik ga volgende week zondag naar mijn ouders in Spanje toe. Dat is al een half jaar geleden geboekt. Manlief komt woensdag me achterna. We blijven tot zondag. Ik dus een week, hij een paar dagen. Mijn zus zou met haar gezin niet gaan. Zij zijn al een week in Frankrijk geweest en hebben nog een week in Zeeland geboekt met hun kindje van 4 en tweeling van 1,5. Nu heeft ze opeens spontaan vandaag besloten om toch met het hele gezin met t vliegtuig te gaan, en wel nu donderdag t/m dinsdag. Dat houdt dus in dat ik in de 3 dagen dat ik alleen daar ben en me echt verheugd had op 3 dagen samen met papa en mama geconfronteerd ga worden met hun happy family zonder dat manlief er is om me te steunen. Ik ben gek op mijn petekindjes, echt. Ik nodig ze hartstikke vaak uit (ze waren gistermiddag nog hier) en ga minstens 1x per week langs. Maar het is anders om ze ff te zien dan dat ik er 3 dagen lang continu mee geconfronteerd word terwijl ik me verheugd had op tijd met alleen mijn ouders en mijzelf. Mijn ouders vinden het natuurlijk ge-wel-dig dat ze komen! Maar niemand realiseert zich mijn verdriet!! Mijn zus kon ook geen kindjes krijgen maar bij hun waren ze er na 1 jaar meteen achter dat het aan zijn zaad lag en nog een jaar later werd mijn petekindje dmv IVF al geboren. En 2 jaar later dus de tweeling. Al met al dus snel gegaan. Ik snap niet dat ze nu niet aan mij denken! Het gaat al jaren (sinds mijn zus wist dat ze moeilijk zwanger kon worden) alleen maar over mijn zus en haar familie bij ons thuis. Ik snap dat ergens ook heus wel: die kindjes zijn super. Maar ook toen t nog niet lukte werd er continu over gesproken. En nu met mij dus totaal niet!! Ik heb 1,5 week voor de operatie in april verteld aan mijn ouders over onze kinderwens en de geplande laparoscopie. Op de dag van de operatie zijn ze 's avonds op bezoek gekomen, maar daarna is er dus niet meer over gesproken. Er is toch niets met mij aan de hand, dus alles in orde, geen probleem. Hier kan ik zo boos over worden, of beter gezegd verdrietig! En nu wordt mijn vakantie waar ik na nog zo'n stress week op t werk zo aan toe ben gewoon verpest door mijn zus! Ik heb gekeken of ik een vlucht samen met mijn man kon nemen op woensdag zodat zij al weg zijn, maar die kost 300 euro en mijn eigen vlucht kostte ook al 200 euro dus dat zou 500 euro voor een enkeltje zijn!!! EN ik heb dan maar een paar dagen vakantie terwijl ik me die extra dagen ook niet door mijn zus wil laten afnemen!! Mijn man heeft op mijn verzoek met mijn zus gebeld vanavond omdat toen zij belde (ik had t van mijn ouders gehoord dat ze kwam en heb naar hun positief gereageerd omdat ik 1. te verbouwereerd was en 2. hun plezier ook niet wil verpesten) ik geen zin had / te boos was om te praten. Manlief heeft toen uitgelegd dat t voor mij heel moeilijk is en dat ze t beter hadden kunnen overleggen met mij, maar hij was voor mijn gevoel veel te lief en aardig tegen haar en mijn zus heeft hem helemaal ingepalmd. Op een gegeven moment ging hij zelfs aan haar vertellen dat ik het moeilijk had gehad toen hij het kindje van een vriendin van me op de arm had genomen. Nou, ik dacht echt dat ik flipte!!!! Ik weet dat hij t goed bedoelde maar ik voelde me gewoon vernederd. Dat ze aan t praten waren over hoe zielig ik eigenlijk wel niet ben, zeg maar. Terwijl ik gewoon hun wil horen zeggen dat ze het inderdaad ff met mij hadden moeten overleggen. Ik heb flink geld betaald voor mijn week vakantie en dit op tijd geboekt. Mijn vakantie wordt nu anders doordat zij er zijn en mijn quality time met mijn ouders nu weg is en we alleen nog maar met de kids bezig zullen zijn. Zij hadden ook kunnen boeken als mijn man er was, dan had ik in ieder geval hem nog gehad. Nu is het echt hun gezinnetje, mijn ouders .... en ik. 😞 Sorry meiden voor dit hele verhaal maar heb net heel hard moeten janken en vind t gewoon oneerlijk!! En zij krijgen ook nog eens de hotelkamer door mijn ouders betaald terwijl ik hem zelf betaal. En ik voel me in een hoek gedrukt: ik kan niets, alles wat ik doe is fout: omboeken: kost me klauwen met geld, ik krijg er 3 dagen minder hard verdiende dagen voor terug, en doet mijn ouders verdriet. En dus moet ik maar weer slikken, zoals ik al jaren doe, haar haar vakantie gunnen en zelf 3 K-dagen hebben!! Als zij ook een half jaar geleden hadden geboekt had ik dit nooit gedaan!!! En dat maakt me zo boos! Ik ben boos, verdrietig, teleurgesteld, etc... AAAH! Jezus, hoe een humeur snel kan omslaan! Ik was vandaag zo positief ingesteld en had helemaal vertrouwen in de toekomst en nu.... 😞 :-( 😞