nana schreef:
En ook daar ben ik blij om, dat ik haar zelf kan troosten. Hoe vaak ik anderen niet hoor zeggen: stil maar, het is goed, stop nu maar met huilen, etc. Bbbrrrr, daar krijg ik de kriebels van, als mijn dochter verdriet heeft mag ze zolang huilen als ze zelf nodig vind. Ik kan niet voor haar bepalen wanneer het verdriet over is, dat doet ze zelf! Ik hou haar vast, geef haar een kus, ik zeg verder niks en wacht gewoon tot ze klaar is met huilen. Meestal duurt dat niet lang, dus haar aanmoedigen te stoppen heeft geen nut, mijns inziens.
Dit vind ik wel een beetje vreemd hoor. Er is echt niks mis mee om een kindje te zeggen dat ie niet hoeft te huilen! Als mijn zoon valt en huilt zeg ik ook altijd "stil maar, het is al over". Dit heeft als gevolg dat ie niet meer zo snel om alles huilt. Scheelt veel. Hij valt namelijk geregeld en normaal huilde hij, ook al deed hij zich geen pijn. Nu, als hij zich geen pijn heeft gedaan, huilt ie ook niet en staat gewoon zelf op. Alleen als ie zich echt pijn doet, huilt ie. En dat is ook prima.
Zodra jij altijd erin mee gaat, gaat een kind hiernaar handelen. Als een kind merkt dat jij em altijd troost e.d., gaat ie dus ook altijd dingen doen zodat hij/zij troost krijgt. Vind ik een beetje onnodig. Maar dat is mijn mening.
Daarbij is mijn zoon dus bijna 2 en gaat naar een kdv. Hij speelt dus wél met andere kindjes. Misschien niet echt samen een verhaaltje spelen maar ze zitten wel tegen elkaar te praten tijdens het spelen. Ook zitten ze samen een boekje te bladeren of een puzzeltje te doen. Dus dat klopt ook niet.
Maar zoals gezegd, ieder zijn eigen mening.
claudiagf schreef:nana schreef:
En ook daar ben ik blij om, dat ik haar zelf kan troosten. Hoe vaak ik anderen niet hoor zeggen: stil maar, het is goed, stop nu maar met huilen, etc. Bbbrrrr, daar krijg ik de kriebels van, als mijn dochter verdriet heeft mag ze zolang huilen als ze zelf nodig vind. Ik kan niet voor haar bepalen wanneer het verdriet over is, dat doet ze zelf! Ik hou haar vast, geef haar een kus, ik zeg verder niks en wacht gewoon tot ze klaar is met huilen. Meestal duurt dat niet lang, dus haar aanmoedigen te stoppen heeft geen nut, mijns inziens.
Dit vind ik wel een beetje vreemd hoor. Er is echt niks mis mee om een kindje te zeggen dat ie niet hoeft te huilen! Als mijn zoon valt en huilt zeg ik ook altijd "stil maar, het is al over". Dit heeft als gevolg dat ie niet meer zo snel om alles huilt. Scheelt veel. Hij valt namelijk geregeld en normaal huilde hij, ook al deed hij zich geen pijn. Nu, als hij zich geen pijn heeft gedaan, huilt ie ook niet en staat gewoon zelf op. Alleen als ie zich echt pijn doet, huilt ie. En dat is ook prima.
Zodra jij altijd erin mee gaat, gaat een kind hiernaar handelen. Als een kind merkt dat jij em altijd troost e.d., gaat ie dus ook altijd dingen doen zodat hij/zij troost krijgt. Vind ik een beetje onnodig. Maar dat is mijn mening.
Daarbij is mijn zoon dus bijna 2 en gaat naar een kdv. Hij speelt dus wél met andere kindjes. Misschien niet echt samen een verhaaltje spelen maar ze zitten wel tegen elkaar te praten tijdens het spelen. Ook zitten ze samen een boekje te bladeren of een puzzeltje te doen. Dus dat klopt ook niet.
Maar zoals gezegd, ieder zijn eigen mening.
Ik had ook al gezegd dat ik/wij het anders doen dan de meeste andere ouders 😉
De reden dat wij haar niet aanmanen te stoppen met huilen, is dat ik niet wil dat ze het gevoel krijgt dat ze niet mag huilen, dat ze niet serieus genomen word, en dat ze alles op gaat kroppen. Ik wil dat ze weet dat wij haar (verdriet bijv.) serieus nemen. Door haar verdriet af te kappen neem ik haar -voor mijn gevoel- niet serieus. En als dat vaak gebeurt dan zal ze het de volgende keer dus niet meer tonen maar opkroppen en dat wil ik niet. Ik wil dat ze ons vertrouwt en als ze wat ouder is, ons kan uitleggen waarom ze verdrietig is. Ik denk altijd maar aan mezelf; als ik verdrietig ben, om wat voor reden dan ook, wens ik ook serieus genomen te worden. Waarom zou dat bij mijn dochter anders zijn? En wij volwassenen huilen ook niet voor de lol, dus kinderen ook niet.
Ze huilt bijna nooit, dus ik geloof niet dat mijn hoeveelheid troosten daar invloed op heeft. Een kindje huilt niet voor de lol. Als ze huilen is er iets en dat kan varieren van pijn, angst tot zich gewoon niet happy voelen. En als zij dat zo ervaart is het haar goed recht om te huilen, soms duurt het 10 sec. en soms 5 min., maar ik heb nog nooit gemerkt dat ze expres langer huilt dan nodig is. Waarom zou ze? Ik troost haar toch al op dat moment en na het verdriet spelen we weer vrolijk samen verder. Ze krijgt de aandacht die ze wilt, dus daar hoeft ze niet om te zeuren dmv huilen. Kindjes lachen ook liever dan ze huilen 😉 Kindjes die dmv huilen aandacht gaan vragen zullen dus, mijns inziens, ergens iets tekort komen. Anders hoeft het er niet om te vragen/zeuren. Blijf je dat negeren dan zal het alleen maar erger worden, denk ik.
En wat het huilen bij het vallen betreft, dat ligt niet aan de duur van het troosten, maar aan de reactie van de ouder (of wie er dan ook bij is) als het kindje valt of zich pijn doet. Als mijn dochter valt en ik gelijk op haar afren om te troosten dan gaat ze idd huilen. Want mama komt dus dan zal er wel iets zijn. Kindjes voelen de paniek van anderen prima aan en daar reageren ze op. Blijf ik daarentegen afwachten wat haar reactie is op de valpartij, dan 'beslist' ze dus zelf of het pijn doet en er gehuild moet worden of niet. Ik troost dus pas als ze huilt en niet bij voorbaat al.
'Pas op!!!' en 'Kijk uit!!' zijn ook van die waarschuwingen die ik probeer te vermijden.(vriendlief is daar beter in!) Want als je dat gaat roepen dan word het kind zenuwachtig (want jij toont paniek) en gaat dan juist fouten maken, waardoor het zich bijv. alsnog pijn doet. Van af en toe een keer vallen leren ze ook weer, dus ik probeer niet alles te vermijden, want dat lukt toch niet en het heeft geen nut. Alleen bij de echt gevaarlijke situaties (drukke weg op willen lopen bijv.) grijp ik in en dan nog doe ik dat op een rustige manier, zodat ze niet schrikt en iets onverwachts doet.
Dat wat je zegt over de psz bedoelde ik ook, ze zitten dan wel naast elkaar, maar echt samen spelen is het nog niet, dat komt later pas.
Mijntje schreef:
Nana, ik voed mijn kinderen heel anders op. Ik vind juist dat ze wel moeten leren wat een ritme is, dat mama ook weleens geen zin heeft om te spelen en dat je niet om iedere bult hoeft te huilen. Zo zie je maar weer hoe iedereen verschilt .
claudiagf schreef:Oooh Nana, het is ook zeker geen kritiek wat ik lever ofzo.
Ik had het ook niet als kritiek opgevat hoor 😊
Don't get me wrong. Als jullie content zijn op deze manier, en je kindje(s) ook, dan is het toch prima.
Ik ben alleen anders van mening en dat moet kunnen natuurlijk. Vind het heel apart hoe jullie het aanpakken. Maar ik ben totaal anders dus. Ik roep dus wel geregeld "kijk uit" of "voorzichtig" omdat ik weet dat een kind op deze leeftijd nog erg onbezonnen kan zijn. Als mijn zoontje op de bank gaat staan, dan waarschuw ik hem wel. In principe kan ik het aankijken maar dan weet ik dat hij steeds een stapje verder gaat, eerst staan op de bank, dan misschien lopen. Ik heb een erg avontuurlijk kind die waarschuwingen soms echt nodig heeft.
Ik heb er geen problemen mee als mijn dochter staat of loopt over de bank, dat is haar manier om de wereld te verkennen (heel normaal peutergedrag dus) en dat mag ze. Ik blijf dan ook idd in de buurt en vertel haar dat een bank bedoeld is om op te zitten en dat ze eraf kan vallen en zich zeer kan doen. Maar ik dwing haar niet om eraf te komen ofzo. Valt ze toch een keer, dan troost ik haar en hoop dan dat ze er iets van leert. Van je eigen fouten leer je het meest, toch?! Over een tijdje is de lol er wel vanaf en gaat ze vanzelf iets anders doen. (het word nu al minder heb ik het idee) Door zelf het voorbeeld te geven (zitten dus ipv staan) leert ze ook hoe iets moet.
En huilen, nou, de mijne (en hij zal dan wel de uitzondering zijn ofzo) kan makkelijk huilen ook al is het er niks aan de hand. Omdat hij zin zijn niet krijgt bijvoorbeeld. En dan vind ik het echt niet nodig dat hij huilt. Negeer ik dus ook.
Huilen omdat iets niet mag negeer ik niet (wat niet wil zeggen dat ze alsnog haar zin krijgt!) maar dan leg ik uit dat ik begrijp dat ze boos/verdrietig is omdat ze ...niet mag. Een dreumes/peuter is verbaal nog niet zo sterk en kan zijn emoties nog niet zelf verwoorden. De enige manier waarop ze hun boosheid, frustratie, verdriet, etc kunnen uiten is door te huilen. Door haar emotie te benoemen weet zij of ik haar begrijp. Soms corrigeert ze me al een beetje; als ik zeg 'je bent verdrietig he?' dan zegt zij soms 'Nee!' Dat is voor mij een teken dat er dus een andere emotie speelt. Aan mij de taak te achterhalen wat er dan wel is (lukt niet altijd) Op die manier respecteer ik haar emotie en voelt zij zich begrepen. Door haar huilen te negeren, negeer ik dus eigenlijk haar emoties en dat lijkt me voor haar niet fijn. Dan gaat ze ze opkroppen en dat is sowieso niet goed, voor niemand niet. Dan denk ik altijd even aan mezelf, hoe wil ik in zo'n situatie behandeld worden?
Er is ook een boek van Aletha Solter waarin beschreven staat dat ieder mens als het ware een emmertje in zich heeft en alle tranen die je opkropt (als je iemand sommeert te stoppen met huilen bijv.) komen in dat emmertje terecht. Net zolang tot dat emmertje vol zit en dan hoeft er maar dit *vingerknip* te gebeuren en het hele emmertje loopt leeg! (een gigantische huilbui dus, en vaak om iets heel onbenulligs) Vaak snapt de omgeving de heftige reactie dan niet en worden er dus opnieuw weer tranen opgekropt. Door een mens 'lekker uit te laten huilen zo lang als hij zelf nodig acht en er gewoon te zijn voor die persoon' als hij/zij verdriet heeft, voorkom je dus dat het emmertje volloopt.
Hier kan ik me wel in vinden, voor mij dus nóg een reden om dochterlief te laten huilen wanneer en zolang zij dat nodig vind. En ze huilt echt niet vaker dan leeftijdsgenootjes ofzo.
En zo zijn er wel meer situaties waarbij hij huilt en waarvan ik het onnodig zijn. Dus ben het niet geheel met je eens dat kindjes altijd huilen als er iets. Tuurlijk, nu hij ouder word, zal hij niet meer altijd om het minste of geringste huilen. Maar dat merk ik wel aan hem zelf of hij terecht huilt of niet. Ben vaak genoeg bij hem (ook al werk ik erbij) om dat te zien.
Ik kan nu even niet zien hoe oud jouw kindje is, maar mijn ervaring -tot nu toe- is dat er nog steeds regelmatig gehuild word, vooral als ze niet helemaal lekker in haar vel zit, maar de reden waarom er gehuild word is veranderd. Als baby huilde ze om eten, vuile luier, pijn, etc. Nu vraagt ze zelf om eten, drinken en om een schone luier als ze gepoept heeft, maar nu huilt ze vaak om hele andere dingen. Zoals frustratie omdat ze iets niet kan of als iets niet mag. Of omdat ze verdrietig is als papa of mama even weggaat. Vallen, stoten e.d. gebeurt nu nog steeds regelmatig, dus ook dan word er wel eens gehuild. En zo zijn er nog een hoop andere redenen.
Een baby laat ik niet huilen (tenminste niet in z'n eentje zonder dat hij getroost word, ook al lijkt dat soms niet te helpen) vanwege de schadelijke gevolgen, maar ook bij een dreumes, peuter en kleuter zijn die gevolgen er nog, weliswaar minder, maar ze zijn er wel! (en dat weten veel mensen helaas niet) Dat is voor mij ook een hele belangrijke reden dat ik mijn dochter altijd troost en haar verdriet, om wat voor reden dan ook, niet zal negeren. Ik zie het ook als een stuk vertrouwen wat je opbouwt, door je kind altijd serieus te nemen in zijn/haar gevoelens. Ieder mens vind het fijn om serieus genomen te worden, ook al lijkt het verdriet voor anderen misschien nog zo onbenullig. Genegeerd worden is niet leuk, voor niemand niet!
[COLOR=#ff0000]Eigenlijk, nu ik het zo teruglees, zijn er voor mij 3 redenen om mijn kind lekker te laten huilen als zij dat nodig vind:(wel altijd met iemand in de buurt om te troosten als ze daar behoefte aan heeft! Dus in bed laten huilen is taboe hier!)
- Het emmertje
- Volgens mij huilt een kind niet onnodig en zonder troost ontstaat er schade.
- Ik wil dat ze weet dat ik haar gevoelens/emoties serieus neem en ze respecteer. (ook al ben ik het er misschien niet mee eens. Maar dat is mijn probleem en niet het hare)
Voor mij de 3 belangrijke redenen om te handelen zoals ik nu doe.
De manier waarop wij onze dochter opvoeden heet trouwens Unconditional Parenting (naar het gelijknamige boek van Alfie Kohn) Enne...wij doen nog wel meer dingen die andere ouders vaak niet begrijpen. Maar alles met een reden, hoewel die reden niet altijd begrepen word door mensen die niet aan UP doen. En voor ons zijn die dingen juist heel vanzelfsprekend.
Wat ik zelf trouwens ook een aanrader vind in de communicatie met je kind, is het boek van Thomas Gordon 'Luisteren naar kinderen'.
[/COLOR].
Jamilah schreef:Zonnebloempje heeft helemaal gelijk.
Ze wilde hier kletsen met andere mama's die net als haar thuis blijven, maar we krijgen zo te lezen nu al een opvoedkundige les hier.
Jamilah schreef:Ja Finaly, gister gewoon 2 dames die zich hier niet konden gedragen...t was weer wat vannacht hihi :wink:.
maar t topic is nu weer veilig hoor voor thuisblijfmama''s:wink:, daar zorgt jamilah wel voor :mrgreen:.