Hallo dames,
Ik gooi er maar even een ego in....
Gisteren ben ik met mijn schoonmoeder naar een medium geweest. Deze vrouw vroeg overigens geen geld voor een consult, want zij vindt dat als je een gave hebt, je hier geen "misbruik" van moet maken door geld te vragen.
We hadden een foto van mijn man mee, die moesten we op zijn kop leggen. Uiteindelijk heeft ze de foto gepakt. Ze wist geen naam van hem, eigenlijk wist ze niks. Wij zaten daar maar en lieten haar praten.
Hij kwam wel direct door en ze zei: oe, deze jongen is plotseling overleden. Was het een ongeluk, nee zegt ze.... Het was zijn hart! Ja dat klopt mevrouw. Wij wilden natuurlijk weten wat er was gebeurd en waarom, maar hoe typisch hij altijd was, zo typisch was hij nu; de reden doet er niet toe, het is gebeurd en het is goed zo.
Mam, jullie gaan op vakantie naar een ver land, Jamaica zegt die vrouw. Ik vind dit goed van jullie, probeer echt te genieten mam, doe het voor mij.
Hij vertelde ook dat we hier een soort gedenkplek voor hem hebben opgericht, waar zijn foto staat met persoonlijke spullen en dat hij dat prachtig vindt. Hij vindt het fijn dat we hem op die manier herdenken.
Hij gaf aan dat verdriet hebben mag, maar dat we ook moeten genieten van de kleine dingen in het leven, dat deed hij immers ook. Dat moesten we doen voor hem, zo wil hij het.
Ook vertelde ze dat hij een enorm zorgzaam persoon was en me altijd van de trein haalde. Dat hij mij op handen droeg en ik zijn alles was. Dat hij zielsveel van me houdt en dat hij het altijd zo bewonderenswaardig vond als ik maar bleef lachen in het leven, daar hield hij zo van.
Als boodschap voor mij had hij:
Lieverd, je houdt je al de hele tijd in, huilt niet en praat niet. Ga aub huilen, dat mag echt. Laat je verdriet gaan, dat is gezond. Maar ga verder met je leven, dat had ik zo gewild. Geniet van je zwangerschap, van ons meisje en wees niet bang haar kwijt te raken. Zij komt er en ik zal altijd in de buurt zijn.
Maar je moet wel je verdriet gaan laten stromen, dan pas zal je merken dat ik er ben. Aan de kleine dingen die ik je laat weten.
Ze vertelde ook nog dat hij iemand was die van snelheid hield. Geen treuzelaars, maar gewoon snelheid. Hij hield van autorijden en van doorrijden, maar was geen roekeloze rijder.
Het waterig bijzonder, ze zal wel meer hebben verteld, maar dat ben ik dan even vergeten op te schrijven.