Lillie! Gefeliciteerd! Hopelijk gaat het snel beter met jullie! En neem je rust.
Chris is nu alweer 1 week en 2 dagen oud, het wordt eenstijd voor mijn geboorteverhaal. Ik zal het wat beknopt houden... Het kan nog uitgebreider. ;-)
Zoalsverteld ben ik ingeleid. De volgende ochtend, op 2 mei dus, om 6:45werd gekeken of de ballon effect had gehad. En jawel, ik had gelijk 2tot 3 centimeter ontsluiting en mijn cervix was mooi verweekt!
Mijnvliezen zijn om 8:15 gebroken met behulp van de electrode die opChris zijn hoofd werd aangebracht. Tegelijk werd ook het infuus metoxytocine aangezet, de weeënopwekkers. Op de laagste stand van depomp kreeg ik gelijk al weeën. Maar, op de weeënregistratie wasweinig te zien. De dosering werd dus elke keer wat opgeschroefd. Nogsteeds was er weinig te zien op de monitor. Ondertussen had ik welsteeds meer pijn en na 2 uur kon ik al niet meer normaal bewegen. Ikkon alleen op de rand van het bed zitten weeën opvangen.
Omeen uur of 11 vroeg ik dan ook om een ruggenprik. Ik was niet vanplan om dit te doen, maar als ik die weeën nog de hele dag moestverdragen en als ze nog heftiger zouden worden, dan leek het me eenhele goede optie. Het waren echt flinke weeën volgens mij, ik wasondertussen ook 4 centimeter ontsloten ongeveer. Voor de zekerheidwerd mijn temperatuur ook opgemeten. Probleem, ik had 38 gradenkoorts en dan geven ze geen ruggenprik in verband met kans opcomplicaties (hersenvliesontsteking en andere narigheid). Daar zat ikdan. Weeën die volgens mij heftig waren, maar volgens de expertsbeginnend en volgens de monitor een kleine heuvel. De enige optie dieik nog had qua pijnstilling was een pethidinespuit. Ondertussen waser wel wat geprutst met een inwendige weeënmeter, maar die liet ookniet veel activiteit zien (en die bleek achteraf helemaal niet goedgeplaatst...). En nog steeds werden de weeën heftiger en de doseringvan oxytocine opgeschroefd. En ik werd steeds afweziger. Ik had hetzwaar. En ik werd niet serieus genomen.
Omongeveer 13:30 werd de ontsluiting nogeens gecontroleerd. Het was nu4 tot 5 centimeter. Om 2 uur werd de pethidinespuit in mijn beengezet. Ik moest daarbij op mijn zij gaan liggen. Het idee was dat ikdan een paar uurtjes weg kon doezelen en dat de ergste toppen van deweeën wat werden afgezwakt.
Hetwerkte niet. Ik kreeg na een half uur ongeveer een raar overgeefgevoel die je hebt als je gal moet spugen, en dus je maag leeg is.Mijn lichaam deed dat zelf (het waren persweeën, wist ik veel...).Toen ik eenmaal aan kon geven wat er gebeurde (ik dacht dat hetnormaal was...) ging de verpleegster snel de verloskundige halen.Toen zij er was bleek ik al 9,5 centimeter ontsluiting te hebben. Ineen uur van 4-5 naar 9,5 centimeter gegaan. Om 3 uur mocht ikbeginnen met persen. Het bleek ook dat de hartslag van Chris naarbeneden ging tijdens een wee. Na een uur persen was hij er nog nieten schoot het niet erg op. Op dat moment stroomde de kamer vol metartsen en verpleegkundigen. De gynaecoloog kwam bloedgaswaarden metenvan Chris, terwijl hij nog in me zat. Uiteindelijk wilden ze eenvacuumpomp inbrengen. De knip was al gezet, maar het leek genoeg tezijn. Toen eenmaal zijn hoofdje eruit was bleek de navelstreng testrak om zijn nekje heen te zitten. Die werd doorgeknipt toen hij nogmet zijn lichaam in mij zat. Toen werden mijn benen gestrekt en verterug naar mij toe gebogen en drukten twee vrouwen heel hard op mijnbuik... Hij zat namelijk vast met zijn schouder (schouderdistocie).In die wee is hij geboren.
Hijwerd snel op mijn buik gelegd en na een paar seconden naar dereanimatietafel gebracht. Hij had wat zuurstof nodig, maar al snelhoorde ik hem. Ik was zelf gelijk weer helder en de weeën waren weg.Wat een opluchting. Het ging goed met hem. Na 1 minuut apgar van 7,na vijf minuten 9.
Mijnvriend was mijn rots tijdens mijn bevalling. Het hele gebeuren heeftveel in mij losgemaakt. Ik had me goed voorbereid en ingelezen voorde bevalling en ben blij dat ik dat heb gedaan. Ik had tijdens delaatste momenten precies door wat er gebeurde en wist dat ik alles opalles moest zetten. Alle dingen waar ik voor die tijd bang voor wasdat er zou gebeuren, zijn gebeurd.
MetChris gaat het heel goed. Hij eet goed, is sinds eergisteren weer opzijn geboortegewicht. Alles is normaal. De nachten vallen mij nog welzwaar. Maar dat komt vooral omdat ik overdag teveel wil doen. Hetkomt allemaal goed!