doremi schreef:Ik moet eerlijk zeggen dat ik het dit keer moeilijk vind om uit mijn dipje te komen..... heb veel gehuild de laatste dagen. Ik mis mijn moeder op het moment ook heel erg (is al 7 jaar dood), omdat ik het gevoel heb dat er in mijn directe omgeving niet echt iemand is met wie ik erover kan praten, niet iemand die het echt zou begrijpen. Gisteren wel goed gesprek gehad met mijn lief, dat was wel heel fijn (en nodig). Hij vindt het toch allemaal wel moeilijk te begrijpen waarom ik zo verdrietig ben, terwijl hijzelf nog heel erg het gevoel heeft dat het gewoon wel goedkomt.
Nou ja, ik ga nu proberen mijn zinnen wat te verzetten en er wat minder mee bezig te zijn, en lekker klussen, en dan zien we het wel weer. Een vriendin van me, die nu bezig is met (2e poging) ICSI, zei wel tegen me dat als het niet goed voelt, dat ik dan gewoon naar de ha moet gaan en alles wat moet overdrijven, 1 of 2 maandjes erbij, en ook al stuurt ie me dan weg voor een paar maanden, dan ben ik er de volgende keer wel al eerder geweest.. .. Misschien dat ik dat wel doe...
En nu mezelf weer bijelkaar rapen en vol goede moed weer verder :)
Kiekeboe schreef:Misschien heeft er inderdaad een bevruchting plaatsgevonden Doremi, geen idee.
Het is alleen raar dat mijn lichamelijke symptomen onveranderd zijn. Heb nog steeds de pijnen in mijn onderbuik, gevoelige borsten, hoge temperatuur etc.
Het is meer dat mijn gevoel erover veranderde, dat zit meer tussen de oren :oops: , maar ook wel verklaarbaar vanwege het (teveel) denken aan een mogelijke negatieve test. Ik weet niet of je altijd voelt dat je zwanger bent of kunt zijn, ik herinner me nog die poll met de vraag of zwangeren voor het testen voelden dat ze zwanger waren. Ik geloof dat maar ongeveer 30% het gevoel had, en de overige 70% het alleen wilde voelen of niets voelde. Niet dat ik nog echt hoopvol ben voor deze ronde hoor. Wil mezelf niet langer voor de gek houden. Ben het een beetje moe aan het worden. Voel mezelf nu ook wel een zeikerd tegenover jullie. Ieder keer van alles aan de hand en toch ook weer niets :oops:.
Hé lieverds, mijn man snapte ook niet dat ik de laatste maanden vaak zo treurig was (vooral rond NOD). Heb wel geprobeerd het hem uit te leggen, maar denk dat het 'hele gedoe' rondom het zwanger raken mannen over het algemeen wellicht iets minder - of iig 'anders' - treft dan vrouwen... Ik bedoel, wij voelen elke maand dat onze hormonen stijgen en dalen, zij niet!
Toeval of niet: afgelopen cyclus besloot ik minder 'verplicht' te gaan klussen en vanaf ronde 10 de thermometer en ovu-testen weer in de wilgen te gaan hangen en je ziet wat er toen is gebeurd... 😉
En hoewel ik m'n idioot hoogblijvende temp. wel heel erg vreemd vond, geloofde ik toch ècht dat ik eerder ziek zou zijn/worden, dan dat het gelukt zou zijn, hoor! Heb dan ook verder helemaal niets gevoeld ofzo...
Klinkt misschien stom, maar Kiekeboe, al eens aan het w.c.-papiertje geroken? Mij viel afgelopen week nl wèl opeens op dat m'n urine 'anders' rook. Moeilijk te omschrijven, maar rook wel een beetje 'zoetig'...
Over bandenpijn: ik had de vorige zwangerschap relatief snel last van een zeurderig gevoel onder in m'n rug. Volgens de gyn. was dit (ook) bandenpijn. :| Nu heb ik ook weer last van zo'n zeurderig gevoel, alleen deze keer vooral op de plek waar het op goede vrijdag in m'n rug geschoten was (en nog steeds niet helemààl over was gegaan)...
Enne... zeikerds hebben we hier niet! 😉 We zijn er hier - zeker in dìt topic - toch juìst voor elkaar?! Het hoeft ècht niet alleen maar 'rozengeur en maneschijn' te zijn. Dipjes - en zelfs diepe dalen - zijn ook toegestaan; we trekken jullie de piek wel weer op, hoor! 😉
Nou, een hele hele dikke *
knuffel*!