Tam76 schreef:Ik wil graag voorbereid zijn. Weten waar ik aan toe ben, zo vroeg mogelijk. Ik merk dat het op deze forums een erg gevoelig onderwerp is waar niemand zich kan coorstellen dat er mensen zijn die een zwangerschapsafbreking ivm downsyndroom overwegen. Ik weet zrlf nog niet eens wat ik zal doen bij een negatieve uitslag. Echt geen idee. Het probleem is dat een IQ van een kindje met down kan varieren van 20 tot max 70. Bij 20 zql het een zwaar gehandicapt kindje zijn die zijn lev3n lang verzorgd zal moeten worden. Dat kan ik een kind niet aan doen. Ook mijn dochter niet daar alle aandavht dan naar haqr broertje of zusje zal gaan.
Het vervelend3 is dat zr biet kunnen zien of het een ernstige of lichte afwijking is. Dat zijn dingen die je aan het piekeren maken. Ik ben sl 38, heb een hoge bloeddruk en overgewicht dus een grotere kans. Vandaar dat ik dit keer de combi test heb laten doen.
Na het trieste bericht van sunshine coel ik me helemaal een slechte moeder als ik de gedachte van zwangers hapsafbreking ook maar overweeg. En zo gaat het dagelijks in mijn hoofd. De hele dag...
Het is een eigen keuze die jij en je partner moeten maken (keuze test of niet, keuze abortus of niet, keuze kind houden en zorg op je nemen of niet,...).
Andere mensen kunnen hier niet over oordelen, hoe graag men dat ook doet!
Andere mensen kunnen wel een eigen mening hebben over hoe zij het zouden doen natuurlijk, wat met het gebruik van verkeerde woorden kwetsend of hard kan overkomen, want vaak drukken ze een mening door. Maar het oordelen over een ander en het hebben van een eigen mening zijn twee aparte zaken.
Wanneer je een kind verwacht zal je hiervoor je verantwoordelijkheden moeten opnemen, en als jullie abortus zouden beslissen, dan is dit jullie verantwoordelijkheid op dat moment. Jullie kiezen er dan voor om jullie andere kinderen een mooi leven te geven en je jongste kind een (vermoedelijk) zwaar leven te besparen.
Inderdaad wel heel jammer dat men niet kan onderzoeken hoe ernstig de afwijking zou zijn...
Denk goed na, want als je je verdere leven gaat lopen tubben over de keuze die je nu maakt... Dan zal dat zeker energie vreten en ook je andere kinderen voelen hier dan van!
Ik werk bij personen met een beperking waar het merendeel van kinderen met syndroom van down oudere ouders heeft (al is dat relatief natuurlijk) en ze zijn zo gelukkig! Ouders leren van hun kind met vallen en opstaan en kinderen leren van hun ouders... Zowel voor het kind als voor de ouders en broers en zussen is het leven van een kind met syndroom van down een grote les met vele levenswijsheden! Maar je moet er klaar voor zijn en sterk genoeg om dit in een relatie aan te kunnen.