Cyclus 2 is officieel van start. Gisteren mijn eerste echo gehad en alles ziet er goed uit, dus we gaan door. De kliniek plant de inseminatie ergens volgende week in, afhankelijk van wanneer de eisprong eraan komt.

De eerste cyclus was eigenlijk best ok - ik bedoel, teleurstellend dat het niet meteen raak was, maar ik voelde me er niet kapot van. Ik had mezelf al ingesteld op meerdere pogingen. Het is gewoon een kwestie van timing en geluk, en dat weet ik.

Wat ik wel merk is dat ik steeds beter weet wat ik kan verwachten van het traject. De eerste keer was alles nieuw en voelde elke stap enorm. Nu is het meer... routineus? Niet dat het minder betekenisvol is, maar ik hoef er niet meer de hele dag over na te denken. Dat voelt eigenlijk fijn.

Ik ben benieuwd of er hier anderen zijn die ook in cyclus 2 of verder zitten met KID. 🌿