Ik weet niet precies waarom ik dit post, beetje lucht geven denk ik.

Maand 8 is begonnen. Ongesteld geworden gisteren, en ik zat echt even op de wc te huilen terwijl mn dochter beneden cartoons zat te kijken. Dat voelt zo raar. Ik heb al zoveel, ik weet het. En toch doet het gewoon pijn.

We zijn in de zomervakantie ook gewoon blijven timen want ja, wat moet je anders. Maar het voelt dit maand extra zwaar omdat we een week weg zijn geweest met mn dochter en dat was echt fijn - en dan kom je thuis en krijg je toch weer zo'n herinnering dat het nog steeds niet lukt.

Met de eerste was ik zwanger voor ik het doorhad. Maand 2 of zo. Ik snap niet wat er nu anders is, en dat is misschien wel het moeilijkste. Er is geen reden. Nog niet tenminste, we zijn nog niet onderzocht.

Heeft iemand van jullie ook zo lang gewacht voordat je naar de huisarts ging? Ik twijfel of ik al een stap moet zetten of nog even moet wachten. 8 maanden klinkt lang maar ik lees hier ook verhalen van mensen die veel langer wachten. 😕