Ik ben hier even stil geweest de laatste weken, maar wilde toch een update geven omdat ik het fijn vind om het hier bij te houden.

Cyclus is dit keer iets regelmatiger gelopen dan de vorige twee — dag 14 een duidelijke LH-piek op mijn ovulatietest, wat voor mij bijna een klein feestje is. Mijn cycli zijn de laatste maanden zo grillig dat ik nooit meer weet waar ik sta. Dus dit voelde als iets.

Nu wachten. We zitten ergens in de tweede week. Ik probeer er niet te veel gewicht aan te hangen — dat zeg ik elke maand en elke maand lukt dat maar half. Maar ik heb me er dit keer bij neergelegd dat ik gewoon mee mag leven met de hoop zonder er de hele dag in te wonen.

Gisteren veel gelopen, door het Vondelpark. Het was vroeg genoeg om de toeristen nog te ontlopen. Dat helpt altijd.

Nog een paar maanden voor de arts het IVF-gesprek wil aangaan. Ik denk er steeds vaker aan, maar nog niet met paniek. Meer als: ok, dat is de volgende stap als het nodig is. Ik wil er niet te vroeg al in hoofd en hart inzitten.

Hoe doen jullie dat eigenlijk — de grens trekken tussen hopen en jezelf uitputten?