Ik weet niet of anderen dit ook hebben, maar het begin van een nieuwe maand voelt voor mij altijd even zwaar als het einde van een cyclus. Misschien is het hetzelfde gevoel eigenlijk.

We zijn nu drie maanden verder en mijn cyclus is eindelijk weer een beetje voorspelbaar. Dat is fijn, al snap ik dat het niet altijd iets zegt over wat er wel of niet gaat gebeuren. Mijn man zei gisteravond iets van "september wordt onze maand" — lief bedoeld, en ik wil hem niet de moed ontnemen. Maar ik merk dat ik zelf voorzichtiger ben geworden met dat soort gedachten.

Vandaag een beetje opgeruimd en nieuwe planten gehaald voor de woonkamer. Gewoon omdat het herfst wordt en ik er klaar voor wil zijn. Dat helpt me soms meer dan ik dacht — je handen bezighouden terwijl je hoofd zijn ding doet.

Volgende week ben ik waarschijnlijk rond mijn eisprong. Dus we zullen zien. Ik houd het rustig en kijk hoe het gaat. Ben benieuwd of er anderen zijn die ook zo in september stappen - met een mengeling van hoop en dat kleine "maar" ernaast.