Ik merk dat ik augustus altijd een beetje moeilijk vind. Niet dramatisch, maar het is een maand die voelt als wachten — op het najaar, op iets wat misschien gaat happen, op niets in het bijzonder. En nu is het dus maandag en begint september morgen, en dat voelt ergens als een kleine reset.

Mijn cyclus was deze keer 34 dagen, wat aan de lange kant is voor mij maar niet abnormaal. Geen idee of ik echt een eisprong heb gehad of dat het lichaam weer wat rommelt. Ik hou het bij maar ik maak me er niet gek over — ik ben lang genoeg bezig om te weten dat piekeren niets verandert aan de uitkomst.

Mijn man en ik hebben afgesproken om in september gewoon te leven. Wandelen, een weekendje weg naar de Veluwe als het lukt, werk afmaken. En er tegelijkertijd mee bezig blijven, want het gaat niet vanzelf. Die twee dingen tegelijk houden is soms een sport op zichzelf.

Zijn er meer mensen die het gevoel hebben dat de seizoensovergang iets doet met hoe je naar dit hele proces kijkt? Ik ben benieuwd.